Jej twarz się zmieniła.
„Bo tu przyszedłeś?”
„To nie twój problem.”
“Ale-“
“NIE.”
Przestałem chodzić.
„Praca to moja odpowiedzialność. Bycie twoją matką to również moja odpowiedzialność. Po prostu przez chwilę nie wiedziałam, co powinno być zawsze na pierwszym miejscu”.
Przyglądała mi się uważnie.
Potem powiedziała: „Mamy próbę w czwartek”.
“Ja wiem.”
„Naprawdę?”
„Sprawdzałem.”
Na twarzy pojawił się delikatny uśmiech.
„Jest piąta.”
„Będę tam.”
„Naprawdę tam?”
To pytanie bolało bardziej, niż cokolwiek innego.
Ścisnąłem jej dłoń.
„Właściwie tam.”
Oparła się o moje ramię, gdy przechodziliśmy przez parking.
Jej włosy nie sięgały już mojego ramienia.
Między nami nie rozciągała się żadna ciężka kurtyna kasztanowego brązu, a za nią nie wisiał żaden długi warkocz.
Przez lata uważałam, że włosy to jedna z najpiękniejszych cech mojej córki.
Tej nocy w końcu zrozumiałem, że to nawet nie jest blisko.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
