„Wujku Marku?”
„Obiecaj mi.”
„Co Mark ma wspólnego z Victorem?”
Jej uścisk stał się mocniejszy.
„On go całkowicie wymaże.”
„Kogo wymazać?”
„Obiecaj mi, Fiono.”
Chciałem odpowiedzi. Chciałem ich wszystkich.
Ale ona wyglądała na przerażoną, a bez względu na to, ile miałam lat, wciąż byłam jej córką.
„Obiecuję” – powiedziałem.
Łza spłynęła jej po policzku.
„Był moim bezpiecznym miejscem” – szepnęła.
Kilka dni później już jej nie było.
Po pogrzebie ludzie wypełnili mały domek mamy kanapkami i cichym współczuciem. Kupiła ten dom lata wcześniej, oszczędzając każdego dolara, jaki mogła.
Wujek Mark stał przy korytarzu i już przeglądał pudła.
Podszedłem do niego.
“Co robisz?”
Obdarzył mnie spokojnym uśmiechem, którego zawsze używał, gdy chciał, abym zwątpiła w siebie.
“Agregat.”
„Przeglądając jej rzeczy?”
„Twoja matka trzymała za dużo, Fiono. Stare dokumenty. Potłuczone naczynia. Rzeczy, które tylko przypominały jej o smutku”.
„Ja zdecyduję, co zostaje.”
Jego uśmiech stał się szerszy.
„Przeżywasz żałobę. To nie jest czas na podejmowanie emocjonalnych decyzji”.
Spojrzałem za niego w stronę tylnej szyby. Schronienie Victora znajdowało się za płotem, częściowo ukryte wśród chwastów.
„Zabawne” – powiedziałem. „Mama mówiła mi to samo o tobie”.
Dłoń Marka zamarła na tekturowym pudełku.
„Co powiedziała Stephanie?”
„Że gdybyś się zmienił, nie pozwoliłbym ci dotknąć niebieskiego pudełka.”
Na ułamek sekundy coś zmieniło się w jego twarzy.
Potem się roześmiał.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
