Jubiler dał go Aaronowi razem z moim pierścionkiem.
Dean otworzył sakiewkę.
W środku znajdował się pierścień wybrany przez Aarona.
Odwrócił ją i zobaczył grawerunek.
„Dwadzieścia trzy lata, a ja wciąż cię wybieram.”
Ścisnęło mi się gardło.
Aaron wziął pierścień drżącymi palcami.
„Dlaczego?” zapytał.
Oczy Maze napełniły się łzami, jednak jej głos pozostał ostry.
„Bo wszyscy zachowują się, jakby ten ślub był jakąś wielką historią miłosną”.
„Tak” – powiedział Dean.
„Nie, nie jest. To żenujące.”
Spojrzałem na nią.
Kontynuowała, zanim ktokolwiek mógł ją powstrzymać.
„Jest za stara na tę sukienkę. Nie powinna robić z siebie widowiska. Ludzie by się śmiali z tych zdjęć”.
Każde zdanie było jak policzek.
Aaron stanął przede mną.
„Nikt tutaj się nie śmieje”.
Maze spojrzał na niego.
„Próbowałem powstrzymać ją przed upokorzeniem”.
„Próbowałeś ją upokorzyć” – odpowiedziała Ruth.
Wtedy Maze zaczął płakać.
Nie cicho.
Zakryła twarz i powiedziała, że chciała tylko, żebym zobaczył, jak wyglądam.
Powiedziała, że mniejszy pierścień miał się zaciąć.
Uważała, że to będzie dowód na to, że ignorowałem wszystkie jej rady.
Dean patrzył na nią, jakby jej już nie znał.
“Zaplanowałeś to?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
