„Olivio, zaczekaj” – zaczął tata, ale ja już sięgałam po przycisk rozłączenia.
„A, i James” – dodałam – „posprzątaj swoje biuro do końca miesiąca. Niektóre z nas, kelnerek, mogą potrzebować umyć podłogi”.
Zakończyłem rozmowę, usiadłem wygodnie i wziąłem głęboki oddech.
Z interkomu dobiegł głos mojego asystenta.
„Pani Winters, biuro gubernatora jest na linii pierwszej.”
Wyprostowałam marynarkę. Teraz Armani, choć nigdy się nie dowiedzą, i uśmiechnęłam się.
„Połącz go. A Sarah, wyślij kosz prezentowy pracownikom kawiarni Bluebird. Zaraz odwiedzą ich bardzo wściekli goście”.
Podnosząc słuchawkę telefonu, zerknąłem na oprawione zdjęcie stojące na moim biurku.
To było z mojego pierwszego dnia w kawiarni. Fartuch zawiązany, identyfikator krzywo naklejony, serwująca kawę z uśmiechem.
Kobieta, która mnie szkoliła, Betty, nauczyła mnie więcej o ludziach i biznesie, niż mógłby mi powiedzieć jakikolwiek program MBA.
„Czasami” – powiedziała mi – „trzeba spojrzeć w górę, od dołu, żeby zobaczyć, jak wysoko można zbudować”.
Zbudowałem coś wyższego, niż moja rodzina kiedykolwiek uważała za możliwe.
A to był dopiero początek.
Następne dwa tygodnie przebiegły dokładnie tak, jak się spodziewałem.
Moja rodzina, która nigdy nie potrafiła pogodzić się z porażką, rozpoczęła kampanię mającą na celu albo zdyskredytowanie mnie, albo wymuszenie na mnie sukcesu.
Najpierw pojawiły się plotki i szepty w klubach wiejskich, że dorobiłem się majątku w podejrzany sposób.
W końcu, w jaki sposób kelnerka mogła legalnie zbudować imperium warte miliardy dolarów?
Przeglądałem w swoim biurze propozycje przejęć, gdy przez drzwi wparowała moja asystentka Sarah.
„Twoja siostra jest tutaj. Nie ma umówionego spotkania.”
Spojrzałem na obraz z monitoringu.
Catherine stała w holu, ściskając torbę Hermèsa jak tarczę, wyglądając na zakłopotaną wśród młodych, swobodnie ubranych pracowników działu technicznego krzątających się po naszej otwartej przestrzeni roboczej.
„Wyślij ją na górę.”
Kiedy weszła do środka, jej oczy szeroko się rozwarły, gdy spojrzała na moje biuro.
Bez wątpienia spodziewała się czegoś mniej imponującego. Przestrzeń ta prawdopodobnie przyćmiewała wyglądem apartament kierowniczy jej firmy, przypominając schowek.
„Ładny widok” – powiedziała, starając się mówić swobodnie, siadając naprzeciwko mnie. „Meble są trochę minimalistyczne”.
Spojrzałem na moje celowo proste biurko, wybrane dlatego, że pasowało do tego, którego Betty używała w Bluebird Cafe.
„Czego chcesz, Catherine?”
Wyciągnęła teczkę.
„Przeglądałem stare dokumenty rodzinne. Czy wiesz, że technicznie rzecz biorąc, jako najstarszy, mam prawo do każdej firmy używającej nazwiska Winters?”
„Stój”. Uniosłam rękę. „Phoenix Digital nie ma żadnych powiązań z Winters Investment. Dopilnowałam tego”.
Jej twarz posmutniała.
„Ale na pewno moglibyśmy coś wymyślić. James ma problemy. Tata też. Ten budynek był ich dziedzictwem”.
„Nie” – poprawiłem. „Ten budynek był ich strefą komfortu. Nie są wściekli z powodu utraty biura. Są wściekli z powodu utraty kontroli”.
„Wysłali mnie, żebym ci zaproponowała układ” – przyznała w końcu.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
