„Wiedziałeś, że żyję od sześciu lat?”
“Tak.”
„I wiedziałeś, że myślałem, że nie żyjesz?”
“Tak.”
Wstałem.
„Dzwoniłeś?”
„Próbowałem raz.”
“Raz?”
„Znalazłem stary numer mamy i taty. Był nieaktywny.”
„A co potem?”
„Pisałem listy.”
„Wysłałeś je?”
Nic nie powiedziała.
Zaśmiałem się gorzko.
„Więc napisałaś je dla siebie, Claro. Nie dla nas.”
Wzdrygnęła się.
Złapałam torebkę.
„Saro, poczekaj.”
„Miałeś sześć lat.”
Wyszedłem.
Tej nocy nie powiedziałem o tym mamie i tacie.
To był mój wybór.
Clara miała już dość prawdy.
Wróciłem do domu, otworzyłem kuchenną szafkę i wpatrywałem się w te dwa niebieskie kubki.
Przez dziesięć lat kupowałem części zamienne dla kogoś, kto jeszcze żył.
Następnego ranka zadzwoniłem do mojej matki.
„Siedzisz?”
„Sarah, nienawidzę, kiedy tak mówisz.”
“Proszę.”
Jej głos natychmiast się zmienił.
“Dobra.”
„Klara żyje”.
Zapadła cisza.
A potem, bardzo ostrożnie, „Kochanie…”
„Widziałem ją.”
Kolejna cisza.
„Wiedziała rzeczy, których nikt inny nie mógł wiedzieć. To ona.”
W końcu tata odebrał telefon.
Nie zadał dwudziestu pytań.
Powiedział po prostu: „Czego od nas potrzebujesz?”
“Nie wiem.”
„W takim razie zaczniemy od tego.”
Dwa dni później zawiozłem ich do mieszkania Clary.
Mama zatrzymała się tuż za drzwiami.
Klara stała przy oknie.
Przez kilka sekund żaden z nich się nie poruszył.
Potem mama przeszła przez pokój.
„Moje dziecko.”
Clara zesztywniała, po czym osunęła się w jej ramiona.
Tata został z tyłu i ocierał oczy.
Hej, dzieciaku.
Odwróciłam wzrok.
Kochałam Clarę.
Ja również byłem na nią wściekły.
Obydwa stwierdzenia były prawdą.
Mama zaczęła mówić zbyt szybko.
„Wciąż robię ten wiśniowy placek, który tak uwielbiałaś. Twój pokój już nie jest niebieski, ale moglibyśmy go przemalować. Pamiętasz tę piosenkę, którą zawsze śpiewałyście, dziewczyny?”
Ręka Clary się ześlizgnęła.
Kubek, który trzymała, potoczył się po blacie.
“Zatrzymywać się.”
Mama zamarła.
„Klara?”
„Proszę. Po prostu przestań.”
Wtedy Clara wybuchła.
„Właśnie dlatego nie chciałem wracać!”
Mama wyglądała na załamaną.
„Bo wspomniałem o cieście?”
„Nie. Bo pięć minut po tym, jak mnie zobaczyłaś, już odbudowujesz we mnie dziewczynę, którą kiedyś byłam”.
„Pomyślałem, że coś znajomego może pomóc.”
„Już nawet nie lubię ciasta wiśniowego.”
Mama patrzyła na nią.
„Ale Sarah też to zawsze uwielbiała. Wy, dziewczyny, lubiłyście te same rzeczy.”
Klara ostro się zaśmiała.
„Tam. Tam.”
Poczułem, jak coś zimnego przechodzi przeze mnie.
„Co mówisz?”
Odwróciła się w moją stronę.
„Dorastając, zawsze byłam Sarah i Clarą. Dostawałam lepsze oceny, trafiałam do drużyny, coś wygrywałam, a ludzie patrzyli na mnie, jakbym była tą, która tego nie zrobiła”.
„Nigdy nikogo o to nie prosiłem”.
“Ja wiem.”
„To nie obwiniaj mnie.”
„Nie twierdzę, że to ty to spowodowałeś. Twierdzę, że nigdy nie musiałeś o tym myśleć.”
Jej głos się załamał.
„Musiałaś wejść do pokoju i po prostu być Sarą. Ja weszłam i stałam się drugą bliźniaczką”.
Mama zaczęła płakać.
„Nigdy nie wiedziałem.”
„Ja też nie do końca” – przyznała Clara. „Dopiero po wypadku”.
Wyjaśniła, że utrata pamięci początkowo była dla niej przerażająca.
Ale gdy kawałki zaczęły powracać, wydarzyło się coś nieoczekiwanego.
„Po raz pierwszy nikt mnie do ciebie nie porównywał.”
Spojrzałem na nią.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
