„Czego więc ode mnie chcesz?”

„Na razie?”

“Tak.”

Otworzyłem drzwi.

„Obiad. Czwartek.”

Odbudowanie relacji z Clarą nie przebiegało spektakularnie.

Nie było magicznego spotkania. Żadna pojedyncza rozmowa nie załatwiła wszystkiego. Zaczęliśmy od lunchu. Potem kolejny lunch. Potem kawa. Czasami rozmawialiśmy o przeszłości. Czasami celowo tego nie robiliśmy. Dowiedziałem się, że Clara piła teraz herbatę częściej niż kawę. Lubiła ogrodnictwo. Nienawidziła ciasta wiśniowego. Miała przyjaciółki, których imiona nic mi nie mówiły, ale które były przy niej przez lata, kiedy wierzyłem, że nie żyje.

I ona też dowiedziała się o mnie wielu rzeczy. Odkryła, że ​​dwa razy zmieniałam zawód. Że teraz nie cierpię jeździć w burze. Że nie słucham już połowy muzyki, którą kochałyśmy w wieku dwudziestu lat. Po raz pierwszy spotykałyśmy się jako dorośli, zamiast zakładać, że bycie bliźniakami oznacza, że ​​już wszystko wiemy.

Mama walczyła jeszcze bardziej. Wciąż próbowała przywrócić stare tradycje. Stare potrawy. Stare wspomnienia. Tata radził sobie z tym inaczej. Zazwyczaj słuchał. Pewnego popołudnia Clara go przeprosiła. Tata długo się na nią patrzył. Potem powiedział:

„Cieszę się, że przeżyłeś.”

Klara zaczęła płakać.

„Ale jestem zły, że pozwoliłeś nam wierzyć, że tego nie zrobiłeś.”

Skinęła głową.

“Ja wiem.”

Tata kontynuował:

„Obie rzeczy mogą być prawdą.”

Te słowa utkwiły mi w pamięci. Bo właśnie to próbowałam zrozumieć. Mogłam kochać Clarę i nadal mieć żal do niej za to, co zrobiła. Mama mogła być wdzięczna córce, że żyje, i nadal opłakiwać dziesięć lat, które jej skradziono. Clara mogła szczerze cierpieć z powodu porównań w dzieciństwie, jednocześnie czując się odpowiedzialna za ból, jaki zadała, nie oddalając się od niej. Żadna z tych prawd nie unieważniała pozostałych.

Trzy tygodnie po powrocie Clary do naszego życia, zatrzymałem się w piekarni, zanim umówiliśmy się na lunch. Kasjer mnie rozpoznał.

„To co zwykle? Dwie bułeczki z jagodami?”

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!