Wróciłem do domu i opowiedziałem Stephanie wszystko.
“Powiedziałeś Terry’emu, że tam byłeś?”
“Co z tym?”
Stephanie spuściła wzrok.
“Tak.”
„I że cała jej twarz się rozjaśniła?”
Skinęła głową.
To były moje słowa.
Nie tylko udawała matkę Bev. Wcieliła się w moje wspomnienia.
“Tak.”
“Ile jej dałeś?”
“Bardzo.”
“Dlaczego?”
„Chciałem, żeby historie brzmiały prawdziwie”.
„Brzmiały prawdziwie, bo były moje”.
“Przepraszam.”
„Chciałem, żeby historie brzmiały prawdziwie”.
„Dlaczego moja sypialnia? Dlaczego mój naszyjnik? Dlaczego moje wspomnienia?”
Jej oczy podniosły się gwałtownie.
Wyciągnąłem rękę.
“Daj mi swój telefon.”
“Anno, proszę.”
„Nie jesteś mi winien telefonu. Ale jeśli chcesz, żebym uwierzył w cokolwiek po dzisiejszym wieczorze, nie masz prawa decydować, jaką prawdę wolno mi usłyszeć”.
„Dlaczego mój naszyjnik? Dlaczego moje wspomnienia?”
Stephanie spojrzała na mnie, po czym otworzyła drzwi i podała mi je.
Liczba Terry’ego była jedna z najwyższych.
“Dzwonię do niej.”
Stephanie nie próbowała mnie już więcej zatrzymywać.
Poszedłem do kuchni i wybrałem numer.
Terry odpowiedział.
Liczba Terry’ego była jedna z najwyższych.
„Steph? Wszystko w porządku? Tak nagle przerwałaś połączenie.”
“Terry?”
“Tak?”
Jestem Anna. Siostra Stephanie.
Cisza.
A potem cicho: „Och. Czy ona jest w porządku?”
Zacisnąłem mocniej dłoń na blacie.
“Tak nagle przerwałeś połączenie.”
Zanim odpowiem, co dokładnie Stephanie powiedziała ci o Bev?
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
