Lockheed z 38 roku, Constellation z 49 roku, SR-71 z 68 roku, takie same, jakie kolekcjonował mój ojciec jako chłopiec, a także takie, które wujek Jim najwyraźniej nadal miał gdzieś w szufladzie.
Nigdy ich nie dostałem.
Znalazłem je, gdy miałem osiemnaście lat, zapakowane w pudełko po butach za lampkami choinkowymi w garażu. Szesnaście kartek w stosiku, spięte gumką recepturką.
Katarzyna ich uratowała.
Ona mi ich nie dała.
Uratowała ich, co było niemal gorsze, bo oznaczało, że co roku wiedziała, że przyjadą, i podejmowała decyzję.
Każdego roku powtarzam sobie, że nie powinnam ich mieć.
Usiadłem w garażu na pięciogalonowym wiadrze i przeczytałem wszystkie szesnaście w kolejności, w jakiej nadeszły.
Trzecią rzeczą, którą liczyłem, były nieobecności.
Moje ósme urodziny nie odbyły się, ponieważ wypadły w dniu chrztu Brooke.
Podczas kolacji nie wspomniano o mojej liście wyróżnionych uczniów dziesiątej klasy, ponieważ Nathan dostał w tym tygodniu awans.
Nazwisko Johnson zniknęło z mojej poczty gdzieś pomiędzy piątą a szóstą klasą.
Gdy zapytałem, Catherine odpowiedziała, że właśnie zaktualizowała informacje w moich dokumentach szkolnych.
„Jesteś teraz w Ashford, Ida” – powiedział Nathan, kiedy podpisywał mój formularz z wycieczki w tamtym roku. „Nie potrzebujemy starej nazwy”.
Skinąłem głową.
Miałam jedenaście lat.
Poszedłem do szkoły.
Powiedziałam nauczycielce, że zmieniłam imię, ale dwa tygodnie później cicho wyjaśniłam jej, że nic się nie zmieniło i że się pomyliłam.
Spojrzała na mnie tak, jak nauczyciele patrzą na dzieci, które same próbują czegoś się nauczyć.
Gdy miałem siedemnaście lat, nazwisko mojego ojca znów widniało na moim prawie jazdy, podaniu o przyjęcie na studia i na moim koncie bankowym.
Katarzyna o tym nie wspomniała.
Nathan też nie.
Już zajęli się liczeniem czegoś innego.
Tej nocy, siedząc na kanapie w salonie domu, który zbudowali na dachu mojego ojca, w końcu przeczytałem list.
Miał trzy strony. Jego pismo było lekko pochylone do przodu, tak jak moje. Nie wiedziałem o tym. Pisał po obu stronach. Pisał bez skreślania.
Pierwsza strona poświęcona była lotnictwu.
Przeprosił mnie za to, że prawdopodobnie nigdy mnie nie zabierze. I powiedział mi, jak nazywa się samolot, który testuje. I powiedział, że jeśli kiedykolwiek będę chciał wiedzieć, co kochał, wujek Jim może mi to pokazać.
Powiedział, że samoloty nie są zagrożeniem.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
