Patricia zapytała:
„Co będziesz robić, jak wrócisz do domu?”
Linda zmarszczyła brwi.
“Co masz na myśli?”
„Twoim życiem.”
Patricia spojrzała na nią.
„Czy wracasz dokładnie do tego, co robiłeś wcześniej?”
Linda wyobraziła sobie ten dom.
Dekoracje.
Święta, podczas których stopniowo stawała się dodatkową osobą w planach innych ludzi.
Osiem lat bycia użyteczną i niepytania, czy jest spełniona.
„Nie” – odpowiedziała Linda.
„Co zrobisz zamiast tego?”
„Jeszcze nie wiem.”
Spojrzała w stronę gór.
„Ale będzie inaczej”.
Patricia skinęła głową.
„Zacząłem od nowa mając sześćdziesiąt osiem lat.”
Linda spojrzała na nią.
„Pomyślałem, że jest za późno”.
„Naprawdę?”
“NIE.”
„Co się zmieniło?”
Patricia się uśmiechnęła.
„Zacząłem mówić „tak”.
„Do czego?”
“Ten.”
Gestem wskazała dolinę.
„Podróże. Rozmowy. Nauka rzeczy, których nie musiałem się uczyć. Zainteresowanie światem zamiast bycia użytecznym tylko dla jego małej części.”
Linda cicho powtórzyła tę frazę.
„Przydatne dla jednej, małej jego części.”
„Tym właśnie byłem.”
“I?”
„To nie wystarczyło”.
Linda skinęła głową.
„Nie. Nie było.”
Patricia nie wyjaśniła, co ma na myśli mówiąc *my*, ale Linda i tak zrozumiała.
Kobiety, które przez dziesięciolecia starały się dostosować do innych.
Dobre żony.
Dobre matki.
Niezawodni pracownicy.
Przyjaciele, na których można polegać.
Zawsze przydatne.
Rzadko pytali, czego chcą.
„Znowu zamierzam podróżować” – powiedziała Linda.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
