Podobnie jak Brittany.
Myślę, że po raz pierwszy zobaczyła zdjęcie w taki sposób, w jaki je zobaczyli.
Nie jako skóra.
Nie z powodu wieku.
Jako dowód.
Widziała zdjęcie tak, jak widzieli.
***
Potem nastąpiła kontynuacja kolacji, gdyż dzieci wciąż potrzebowały ketchupu, a ktoś musiał ratować bułki przed mrówkami.
Brittany mówiła bardzo niewiele.
Nie prosiłem o przeprosiny.
Czasami człowiek musi stanąć przed lustrem, żeby móc powiedzieć, co zobaczył.
***
Tydzień później zapukała do naszych drzwi.
Nie prosiłem o przeprosiny.
Stałem na ganku i składałem ręczniki. Strój kąpielowy wisiał na balustradzie, susząc się w popołudniowym słońcu po kolejnej kąpieli, przed którą się nie kryłem.
Brittany stała na schodach trzymając w ręku nowy album ze zdjęciami.
“Mary” – powiedziała.
Czekałem.
Stałem na ganku i składałem ręczniki.
Obejrzała album zanim mi go podała.
“Zacząłem coś robić.”
Na pierwszej stronie znajdowało się zdjęcie plaży.
Poniżej, napisany ręką Brittany, widniały słowa:
„Pierwszy obraz, na który prawie nauczyłem moje dzieci patrzeć w niewłaściwy sposób”.
Reszta albumu była pusta.
“Zacząłem coś robić.”
Brittany przeniosła ciężar ciała niczym dziewczyna czekająca przed gabinetem dyrektora.
„Miałam nadzieję, że uda nam się dokończyć resztę razem” – powiedziała.
Za nią George podszedł do drzwi i zatrzymał się, lecz był na tyle mądry, żeby nie przeszkadzać.
Spojrzałam z pustych stron na kostium kąpielowy delikatnie unoszący się na wietrze.
„Tylko jeśli przywieziesz swoje na następne lato” – powiedziałem.
„Miałem nadzieję, że uda nam się dokończyć resztę razem”.
Śmiech Brittany był nieco urywany .
„Nie wiem, czy jestem wystarczająco odważny, żeby założyć kostium kąpielowy”.
Zamknąłem album i trzymałem go między nami.
„Nikt nie zaczyna w stroju dwuosobowym.”
Wtedy odsunąłem się i pozwoliłem jej wejść.
„Nikt nie zaczyna w stroju dwuosobowym.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
