Po 26 latach małżeństwa postanowiłam znowu pójść na randkę… ale kiedy zobaczyłam, jak się pojawił, od razu powiedziałam: „Do widzenia.”

Przez dwadzieścia sześć lat byłam żoną jednego mężczyzny. Przez dwadzieścia sześć lat budziłam się obok tej samej osoby, gotowałam mu kolacje, prałam jego koszule, pamiętałam o wszystkich ważnych datach w jego życiu i stopniowo zapominałam o samej sobie.

Z zewnątrz nasze małżeństwo wyglądało niemal idealnie.

Mieliśmy dom, syna i stabilne życie.

Ale tylko ja wiedziałam, jak samotna może czuć się kobieta obok mężczyzny, który już dawno przestał patrzeć na nią jak na kobietę.

Kiedy nasz syn dostał się na uniwersytet i wyprowadził do innego miasta, pewnego wieczoru stanęłam przed lustrem i nagle prawie nie rozpoznałam samej siebie.

Zapytałam siebie:

— A kiedy ja zacznę żyć?

Dwa miesiące później spakowałam walizki.

Mój mąż nie wierzył, że naprawdę odejdę. Najpierw się śmiał. Potem się złościł. A na końcu zaczął mnie błagać.

— Zmienię się.

Ale te słowa słyszałam już zbyt wiele razy.

Przeprowadziłam się do małego mieszkania, które wiele lat wcześniej odziedziczyłam po mamie.

Pierwszej nocy prawie nie spałam.

W mieszkaniu panowała cisza.

Przerażająca cisza.

Ale następnego ranka, kiedy się obudziłam i uświadomiłam sobie, że nikt nie zapyta mnie, dlaczego kawa jeszcze nie jest gotowa, po raz pierwszy ta cisza wydała mi się przyjemna.

Mijały lata.

Znowu zaczęłam ładnie się ubierać.

Zmieniłam fryzurę.

Podróżowałam z przyjaciółkami.

A co najważniejsze — znów zaczęłam czuć się kobietą.

Wtedy poznałam Viktora.

Mieszkał w innej klatce naszego bloku.

Na początku tylko się ze sobą witaliśmy.

Potem pewnego dnia usiadł obok mnie w parku.

Następnym razem rozmawialiśmy przez pół godziny.

Potem przez godzinę.

Viktor wydawał się spokojnym i dobrze wychowanym mężczyzną. Kiedy mówiłam, nie przerywał mi. Pamiętał rzeczy, o których opowiadałam mu podczas naszych wcześniejszych rozmów.

I za każdym razem, gdy go widziałam, zauważałam, że się uśmiecham.

Pewnego dnia powiedział:

— A może kiedyś zamienimy te spacery w prawdziwą randkę?

Nie wiem dlaczego, ale moje serce nagle zaczęło bić szybciej.

Od mojej ostatniej randki minęło ponad trzydzieści lat.

Zgodziłam się.

Postanowiłam zaprosić go do siebie.

Chciałam przygotować piękny i wyjątkowy wieczór.

Cały dzień spędziłam na przygotowaniach.