Kupiłam dobre wino.
Ugotowałam potrawę, o której kiedyś wspomniał, że ją uwielbia.
Nakryłam stół najlepszą zastawą.
Zapaliłam świece.
I założyłam granatową sukienkę, która od miesięcy wisiała w szafie, bo czekałam na specjalną okazję.
Dokładnie o siódmej zadzwonił dzwonek do drzwi.
Ostatni raz spojrzałam na siebie w lustrze.
I uśmiechnęłam się.
Miałam pięćdziesiąt cztery lata.
Ale w tamtej chwili znów czułam się, jakbym miała dwadzieścia pięć.
Otworzyłam drzwi.
I mój uśmiech powoli zniknął.
Viktor stał na progu.
Najpierw pomyślałam, że może czegoś nie rozumiem.
Spojrzałam na jego dłonie.
Potem na jego twarz.
A potem znowu na dłonie.
Ale to, co powiedział sekundę później, zaskoczyło mnie jeszcze bardziej niż sposób, w jaki przyszedł.
— No cóż, mam nadzieję, że dużo ugotowałaś — powiedział z uśmiechem. — Dzisiaj nawet nie jadłem obiadu.
Przez kilka sekund po prostu stałam i patrzyłam na niego.
Potem zapytałam:
— Czy ty przypadkiem… o czymś nie zapomniałeś?
Spojrzał na mnie szczerze zdziwiony.
— O czym miałbym zapomnieć?
W tej chwili coś zrozumiałam.
A decyzja, którą podjęłam w ciągu następnych kilku sekund, zaskoczyła nawet mnie samą.
Ciąg dalszy w komentarzach 
Spojrzałam na Viktora.
Przyszedł z pustymi rękami.
Bez kwiatów.
Bez choćby małego pudełka czekoladek.
Bez najmniejszego gestu, który pokazywałby, że ten wieczór jest wyjątkowy także dla niego.
Ale prawdziwym problemem nie były kwiaty.
Problemem było jego podejście.
Już próbował wejść do środka.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
