„To ona?” zapytała.
Skinąłem głową.
„Czy mogę z nią porozmawiać?”
Miska winogron | Źródło: Midjourney
„Tylko jeśli chcesz, kochanie” – podałem jej telefon.
„Cześć, babciu” – powiedziała cicho. Zapadła cisza. Potem dodała spokojnym i pewnym głosem: „Wybaczam ci… ale nie traktuj mnie tak więcej. To było okropne”.
Kolejna długa pauza. Potem Ellie podała mi telefon.
„Przepraszam” – mruknęła.
Mała dziewczynka rozmawiająca przez telefon | Źródło: Midjourney
Później tego wieczoru Daniel usiadł obok mnie przy kuchennym stole i przez chwilę milczał, zanim w końcu się odezwał.
Rozmawiałem z mamą kilka dni temu. Powiedziałem jej, że jeśli nie będzie traktować Ellie jak członka rodziny, straci nas obie. Mówiłem poważnie.
„Dziękuję” – powiedziałem, a słowa zabrzmiały ciężej niż brzmiały.
Od tamtej pory Carol się zmieniła. Wysyła Ellie małe kartki pocztą, takie z kotkami i naklejkami. Dzwoniła kilka razy, pytając o szkolne projekty i ulubione przekąski Ellie. Upiekła nawet dla niej tort urodzinowy, ozdobiony kwiatami z różowego lukru.
Różowo-biały tort urodzinowy | Źródło: Midjourney
Nadal jestem ostrożny. Nie zapominam łatwo.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
