„Rodzina to więzy krwi” – syknęła Wendy głosem twardym jak kamień. „Nie zmienisz tego pobożnymi życzeniami. Sophie nie jest moją wnuczką. I nigdy nią nie będzie”.
“Mamo, czy możesz proszę…”
„David, wszystko w porządku” – przerwałam mu delikatnie, odwracając się już w stronę schodów. „Chodźmy do domu”.
Poszedłem po dziewczyny.
***
Tygodniami nie spałam do późna, pracując nad sukienkami – z jasnoniebieskiego satyny z ręcznie haftowanymi kwiatami na gorsecie. Dziewczyny przymierzały je, kręcąc się przed lustrem i planując fryzury i makijaż.
„To najpiękniejsze suknie, jakie kiedykolwiek widziałam!” – wykrzyknęła Sophie podczas ostatniej przymiarki, przesuwając palcami po delikatnej koronkowej lamówce.
„Elina, jesteś genialna!” zgodziła się Liza, przyglądając się swojemu odbiciu.
Uśmiechnęłam się, wyczerpana, ale dumna. „Oboje skradniecie show”.
Dziewczyna ubrana w piękną niebieską sukienkę | Źródło: Freepik
Konkurs piękności zaplanowano na sobotę rano w ośrodku kultury niedaleko osiedla Wendy. Ponieważ początek był wczesny, David zaproponował, żebyśmy spędzili noc u jego matki.
„To ma sens” – powiedział, gdy wyraziłem zaniepokojenie. „Jest pięć minut od miejsca imprezy. W przeciwnym razie musielibyśmy opuścić nasze miejsce o świcie”.
„Ale sukienki—”
„Zabierzemy ich ze sobą i zapewnimy im bezpieczeństwo. To tylko jedna noc, Elino.”
Ustąpiłam, powtarzając sobie, że jestem paranoiczką. Wendy nie zniżyłaby się do tego stopnia, żeby sabotować chwilę dziecka. Prawda?
***
W piątek wieczorem zastaliśmy nas w pokojach gościnnych Wendy. Starannie powiesiłam obie sukienki w szafie w pokoju dziewczynek, upewniając się, że nie pogniotą się przez noc.
Sukienki i buty w szafie | Źródło:
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
