„Dla ciebie?”

“Może.”

„To wspaniale.”

Czekałem.

Potem dodał: „Chociaż przyszły miesiąc może być ciężki, Mal. Jesteś wyczerpany. Wolałbym, żebyś zarezerwował weekend w spa”.

„To tylko jeden weekend.”

„Nie mówię, żebyś nie szedł. Po prostu obawiam się, że powiesz „tak”, bo boisz się rozczarować ludzi.”

Przed tym popołudniem usłyszałbym wyrazy zaniepokojenia.

Teraz usłyszałem coś jeszcze.

„Uważasz, że nie powinienem iść.”

„Myślę, że zasługujesz na odpoczynek.”

Podszedł i dotknął mojego ramienia.

„Jestem po twojej stronie, pamiętasz?”

“Prawidłowy.”

Dwa wieczory później poszliśmy na kolację do rodziców Ethana.

W połowie posiłku jego matka uśmiechnęła się do mnie.

„Nie wiem, jak ci się udaje z tym harmonogramem, kochanie. Ethan mówi, że myślałaś o zwolnieniu tempa”.

Mój widelec się zatrzymał.

Nigdy tego Ethanowi nie powiedziałem.

„Nie planuję zwalniać tempa”.

Ethan zaśmiał się cicho.

„To nie jest dokładnie to, co powiedziałem.”

„Powiedziałeś im, że chcę zwolnić.”

„Powiedziałem im, że jesteś wyczerpany.”

„To nie jest to samo.”

Jego ręka przesunęła się w moją stronę.

Odsunąłem swój.

W drodze do domu pokonał cztery przecznice, zanim się odezwał.

„O co chodziło?”