Myślałam, że moja sąsiadka jest dobrą mamą, dopóki nie dowiedziałam się, że utrzymuje pasierbicę tylko ze względu na wolę jej ojca. Postanowiłam więc działać — Historia dnia

Uśmiechnęłam się. „To wspaniale” – powiedziałam. „Nie każdy tak jasno odnajduje swój cel. Riley ma szczęście, że cię ma”.

Zostali jeszcze chwilę, rozmawiając o drobiazgach. Riley milczał, odpowiadając tylko na bezpośrednie pytania.

Pewnego popołudnia, wracając ze szkoły, zobaczyłem Riley na zewnątrz. Powietrze było rześkie, a suche liście chrzęściły pod moimi stopami. Stała przy chodniku, z dłońmi czerwonymi od zimna.

„Cześć, Riley” – powiedziałem. „Nie jest ci zimno?”

Pokręciła głową. „Nie”.

Zdjąłem szalik i owinąłem ją nim. „Czemu jesteś tu sama?”

„Carmen ma gościa” – powiedział Riley. „Powiedziała mi, żebym bawił się na dworze”.

Przykucnąłem, żeby spojrzeć jej w oczy. „Jaki gość?”

Wzruszyła ramionami i odwróciła wzrok. „Jakiś facet o imieniu Roger. Był tu już nie raz”.

Poczułam ucisk w żołądku. Thomasa nie było długo. Czy Carmen już spotykała się z kimś nowym? Czułam się nieswojo. Sięgnęłam po dłonie Riley. Były lodowato zimne.

„Czemu kłamiesz, że nie jest ci zimno? Marzniesz” – powiedziałem. „Chodź. Wniesiemy cię do środka i ogrzejemy”.

Riley zawahała się, ale wzięła mnie za rękę. W domu zrobiłam herbatę i podgrzałam resztki. Jadła dużymi kęsami, jakby od kilku dni nie jadła dobrego posiłku.

„Czy Carmen dobrze cię karmi?” zapytałem lekkim tonem.

Riley skinął głową. „Tak. Nie jestem głodny. Ona często zamawia jedzenie na wynos. Tęsknię jednak za domowym jedzeniem”.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!