„Zrobiła to przed śmiercią” – powiedziała mama łamiącym się głosem. „Wiedziała, że choroba ją pochłania. Pewnej nocy poprosiła mnie o pudełko. Powiedziała, że chce wam coś dać, kiedy skończycie 21 lat”.
Mój wzrok stał się niewyraźny.
„Była taka mała” – kontynuowała mama, a łzy spływały jej po twarzy. „Ale ciągle powtarzała: »Też będą mnie potrzebować, kiedy dorosną«. Obiecałam jej, że nie otworzę. Nigdy nie zajrzałam do środka. Ani razu”.
Leila sięgnęła po moją rękę pod stołem.
Po raz pierwszy od lat żadne z nas się nie odsunęło.
Jej palce były zimne, a moje drżały. Ścisnąłem jej dłoń, jakbyśmy znów byli mali, jakby grom rozdarł niebo, a Nora wciąż stała między nami, mówiąc, że to ona jest odpowiedzialna.
Wpatrywałem się w to pudełko, jakby mogło oddychać.
Gdybym je otworzyła, Nora zaczęłaby się śmiać w drzwiach i mówić nam, że przesadzamy.
Drżącymi palcami podniosłam pokrywę i ZATRZYMAŁAM SIĘ.
W pudełku znajdowały się trzy małe zawiniątka owinięte wyblakłą fioletową wstążką.
Przez sekundę nikt z nas się nie poruszył.
Wstążki były zawiązane w krzywe kokardki Nory, takie same, jakie robiła na prezenty urodzinowe, bo nie chciała, żeby mama jej pomagała. Na jednym z zawiniątek było napisane imię Leili. Na drugim moje. Na ostatnim imiona nasze obojga.
Moja ręka powędrowała do ust.
Leila pochyliła się bliżej, jej oczy były szeroko otwarte i wilgotne.
„Ona naprawdę to zrobiła?” wyszeptała.
Mama skinęła głową, przyciskając palce do ust. „Pracowała nad nimi tygodniami. Bywały dni, że była zbyt zmęczona, żeby usiąść, ale wciąż prosiła o papier, markery, zdjęcia, cokolwiek, co mogłoby się przydać”.
Dotknąłem paczki ze swoim imieniem. Papier wydawał się delikatny pod palcami.
„Najpierw otwórz swoje” – powiedziała cicho Leila.
Spojrzałem na nią. „Jesteś pewna?”
Skinęła mi lekko głową, ale jej broda drżała.
Odwiązałem wstążkę.
W środku był złożony list, bransoletka przyjaźni z niebiesko-białej nici i zdjęcie naszej trójki na plaży. Nora była pośrodku, obejmując nas ramionami za szyję i uśmiechając się, jakby sama wynalazła lato.
Ostrożnie rozłożyłem list.
„Droga Gia,
Jeśli to czytasz, masz teraz 21 lat. Brzmi to bardzo staro, ale mama mówi, że 21 lat to jeszcze młody wiek, więc nie udawaj, że wiesz wszystko.
Z ust wyrwał mi się urywany śmiech.
Leila otarła policzki rękawem.
Czytałem dalej.
Mam nadzieję, że nadal będziesz rysować kwiaty na wszystkim. Mam nadzieję, że nadal będziesz śpiewać, kiedy myślisz, że nikt cię nie słucha. Zawsze przerywasz, gdy ktoś wchodzi, ale nie powinnaś. Twój głos jest miękki i ładny, nawet gdy tworzysz połowę słów.
Ścisnęło mi się gardło.
Przestałem śpiewać po śmierci Nory. Nawet nie zauważyłem, kiedy to się stało. Cisza ogarniała mnie tak powoli, że wziąłem ją za oznakę dorastania.
List był kontynuowany.
„Gia, odczuwasz wszystko bardzo głęboko. Czasami udajesz, że nie, ale ja cię znam. Ukrywasz się, gdy jesteś zraniona, bo myślisz, że dzięki temu łatwiej ci kochać. Proszę, nie rób tego wiecznie. Ludzie, którzy cię kochają, powinni wiedzieć, co boli”.
Przycisnąłem list do piersi.
„Ona mnie znała” – wyszeptałem.
Twarz mamy się skrzywiła. „Tak bardzo cię kochała”.
Następnie Leila otworzyła swój pakunek.
Jej ręce trzęsły się tak bardzo, że sięgnąłem i przytrzymałem wstążkę. Nie odsunęła się.
W tobołku Leili znajdował się czerwony papierek po cukierku, spłaszczony i zachowany jak skarb, mały plastikowy pierścionek z jednej z naszych dziecięcych zabaw i list.
Leila przeczytała w myślach pierwszy wers, po czym wydała dźwięk, który coś we mnie złamał.
„Co tu jest napisane?” zapytałem łagodnie.
Przełknęła ślinę i zaczęła czytać na głos.
„Droga Leilo,
Pewnie przewróciłeś oczami, kiedy to zobaczyłeś. Widzę, że to robisz. Przewracasz oczami, kiedy jesteś smutny, bo nie chcesz, żeby ludzie o tym wiedzieli.
Leila zakryła twarz.
Mama usiadła powoli, jakby kolana odmówiły jej posłuszeństwa.
Leila czytała dalej, a jej głos się trząsł.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
