Zadzwoniłem do Naomi Price, mojej byłej partnerki, a obecnie dyrektor federalnej grupy zadaniowej ds. przestępstw finansowych. Wysłałem jej już dokumenty powiernicze, zdjęcia Thomasa i rejestry przelewów szyfrowanym kanałem alarmowym.
Jej odpowiedź nadeszła natychmiast. „Potrzebujemy ich przyjęć i lekarza”.
Od miesięcy ostrzegała mnie, że prywatni kontrahenci medyczni stają się narzędziami do oszustw spadkowych. Dziś wieczorem jej agenci już zbierali się w pobliżu, ale potrzebowali wystarczająco mocnych dowodów, by przetrwać sądową kontrolę.
„Będziesz miał oba przed świtem.”
Wróciłem do domu o wpół do pierwszej. Adrian i Celeste pili w bibliotece najstarszą whisky Thomasa.
Celeste wyglądała na rozbawioną. „Czy twój spacer pomógł?”
„Bardzo.”
Adrian uniósł kieliszek. „Za nowe początki”.
Usiadłem naprzeciwko nich i uśmiechnąłem się.
Potem pięknie skłamałem.
„Postanowiłem zakwestionować testament” – powiedziałem. „Chyba że powiesz mi, co naprawdę stało się z twoim ojcem”.
Część 3
Adrian się roześmiał. „Nie ma o czym dyskutować. Tata nie żyje, a ty przekazałeś nam kontrolę”.
„Podpisałam, bo się bałam.”
„Powinnaś się bać” – powiedziała Celeste. Jej słodycz zniknęła. „Żal może powodować wypadki. Dezorientację. Upadki”.
Dotknąłem perłowej broszki na szyi. Martin umieścił w niej aparat.
„Chcę tylko prawdy.”
Adrian nalał sobie kolejnego drinka, upojony zwycięstwem, a nie whisky. „Prawda jest taka, że tata odmówił przejścia na emeryturę. Kazałby nam czekać kolejne dwadzieścia lat”.
Celeste pochyliła się do przodu. „Daliśmy mu coś na sen. Samochód, dokumentacja stomatologiczna, zeznania świadków – wszystko było załatwione. Czysto.”
„A trumna?”
„Worki z betonem” – powiedział Adrian. „Zamknięta trumna. Nikt nie zadawał pytań”.
Żołądek mi się ścisnął, ale zachowałem kamienną twarz. „Gdzie on teraz jest?”
Celeste się uśmiechnęła. „Gdzieś tam, gdzie go nigdy nie znajdziesz”.
„A co było po tym, jak wziąłeś pieniądze?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
