Zdjął okulary do czytania, złożył je i położył obok laski.
„Odwróć się i policz do dziesięciu, moja słodka dziewczynko” – mruknął.
Zaparło mi dech w piersiach.
“Dziadunio-“
„Zrób to.”
Jego głos się zmienił. Nie głośniejszy. Zimniejszy.
Zanim zdążyłem posłusznie wykonać polecenie, z kuchni wyszedł starszy brat Victora, Roman, z butelką w ręku. Roman Kade, lokalny koszmar. Lichwiarz. Egzekutor. Człowiek, którego ludzie unikali przechodząc przez ulicę.
Widział mojego dziadka.
Butelka wypadła mu z palców.
„Nie” – szepnął Roman.
Jego twarz pobladła. Kolana się ugięły.
Wtedy ten bezwzględny, wytatuowany czterdziestosześcioletni gangster zaczął płakać tak głośno, że nie mógł oddychać. Czołgał się do tyłu, uderzając o krzesła, a potem wcisnął się pod stół jadalny jak przerażone dziecko.
„Proszę” – szlochał Roman. „Proszę, tylko nie on”.
I wtedy zrozumiałem.
Mój dziadek nie był słaby.
Był na emeryturze.
Część 2
Victor wpatrywał się w brata pod stołem.
„Co się z tobą, do cholery, dzieje?” – warknął. „Wstawaj.”
Roman gwałtownie pokręcił głową. „Nie wiesz, kim on jest”.
„To stary człowiek.”
Roman wydał z siebie łamiący się dźwięk. „To przez niego starzy mężczyźni tacy jak ja wciąż budzą się z krzykiem”.
Mój dziadek wstał.
Powoli.
Nie dlatego, że był kruchy, ale dlatego, że chciał, aby Victor poczuł każdą sekundę tych chwil.
Odwróciłam się w stronę ściany i zaczęłam liczyć, bo ufałam mu bardziej niż prawu, swojej rodzinie i własnym drżącym nogom.
“Jeden.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
