Przez całe tygodnie spędzał każde popołudnie pochylony nad laptopem, pisał i klikał, tworząc coś, czego nie chciał mi pokazać.

Za każdym razem, gdy wchodziłem do pokoju, on spokojnie zamykał ekran.

„Projekt szkolny” – zawsze mówił.

„Na jakie zajęcia?” – zapytałem kiedyś.

„Zobaczysz.”

Powiedziałem sobie, że to dobrze, że ma na czym się skupić.

Potem nadeszła noc balu maturalnego i zdałam sobie sprawę, że wszystko źle zrozumiałam.

Mason przybył sam.

Żadna dziewczyna nie zgodziła się z nim pójść.

Siedział sam przy stoliku w rogu, ubrany w granatowy garnitur, powoli mieszając kubek ponczu, którego nie pił.

Obok baru z przekąskami zauważyłem Brielle w srebrnej sukience.

Była kapitanem cheerleaderek, dziewczyną, o której słyszał każdy rodzic, dziewczyną, która potrafiła zniszczyć czyjąś reputację jednym postem.

Spojrzała w stronę stolika Masona i szepnęła coś swoim przyjaciołom.

Kilku z nich się roześmiało.

Wtedy Brielle wstała, wygładziła sukienkę i ruszyła prosto w stronę mojego syna.

Poczułem ucisk w żołądku.

„Proszę” – szepnęłam – „pozwól mu choć raz dobrze się wyspać”.

Mason podniósł wzrok, gdy do niego dotarła. Jego twarz zamarła w niedowierzaniu.

„Hej, Mason” – powiedziała słodko Brielle. „Chcesz zatańczyć?”

„Ze mną?” zapytał.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!