„Oczywiście. Należy do ciebie.”

Ostrożnie wziął go z mojej ręki, włożył do swojej komody i zamknął szufladę.

Rozmowa zakończona.

Kiedy Ethan później przyszedł na górę, zamknęłam drzwi sypialni.

„Wiesz, co tata mawiał, gdy pytałam go o coś niewygodnego?”

Ethan zmarszczył brwi.

“Co?”

„To skomplikowane.”

Pokręciłem głową.

„Dlaczego babcia przestała dzwonić. Dlaczego znikał na całe weekendy. Dlaczego odmawiał wyjaśnień. Zawsze ta sama odpowiedź”.

„A tego nienawidziłeś.”

„Nienawidziłem sekretów.”

Następnie wskazałem na komodę Leo.

„Ten zegarek należał do mojego ojca.”

Ethan wpatrywał się we mnie.

“Co?”

„Zegarek Daniela.”

„Jesteś pewien?”

„Jestem absolutnie pewien.”

“Jak?”

„Bo porysowałem go, gdy miałem dziewięć lat.”

Ethan mrugnął.

„Porysowałeś zegarek swojego taty?”

„To nie jest najważniejsze”.

„To jest trochę ważne.”

„Ethan.”

„Dobrze. Przepraszam.”

Skrzyżowałem ramiona.

„Nosił ten zegarek przez lata”.

Ethan zastanowił się przez chwilę.

„Może twoja mama przekazała mu to po jego śmierci”.

To było oczywiste wytłumaczenie.

Przez jakieś piętnaście minut bardzo chciałem, żeby to była prawda.

Ale mama nigdy nie była dobra w rozdawaniu rzeczy należących do taty.

Więc po kolacji do niej zadzwoniłem.

„Mamo, dziwne pytanie.”

„To zwykle oznacza kosztowne pytanie”.

„Pamiętasz srebrny zegarek taty?”

Cisza.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!