Nie jesteś panią domu, dopóki jest tu twoja matka.

Vera nie odpowiedziała od razu.

– Dzięki, że mi powiedziałeś.

Tydzień później spotkali się z psychologiem.

Maksym opowiadał o strachu przed utratą matki, o poczuciu obowiązku i o tym, jak od dzieciństwa przyzwyczaił się być jedynym wsparciem dla Larisy Pietrown.

Vera opowiedziała, jak stopniowo przestała czuć się żoną.

„Jestem jak gość we własnym życiu” – powiedziała.

Maksym wziął ją za rękę, ale Wiera nie zareagowała od razu na dotyk.

Etap siódmy: „Nie jesteś panią domu, dopóki jest tu mama!”

Trzy miesiące później Vera po raz pierwszy wróciła do mieszkania.

Larisa Petrovna tam nie była.

Maxim wcześniej spakował wszystkie swoje rzeczy, ale ich nie wyrzucił. Zaniósł je siostrze matki i poprosił teściową, żeby je odebrała, kiedy będzie gotowa.

Mieszkanie się zmieniło. Nie stało się bardziej luksusowe, ale znów było przestronne.

W kuchni pojawiły się nowe zasłony. Na ścianie wisiało zdjęcie Very i Maxima zrobione przed ich ślubem.

„Nie chcę, żeby wszystko wróciło do stanu sprzed pandemii” – powiedziała Vera.

– Nie, nie będzie.

— Czy będziemy mieć oddzielne finanse?

– Tak.

— Wszystkie najważniejsze decyzje podejmujemy wspólnie?

– Tak.

— Twoja matka nie chce z nami mieszkać?

– Nigdy bez Twojej zgody.

— Nawet jeśli zachoruje?

Maksym milczał.

„Jeśli będzie potrzebowała pomocy, znajdziemy inne rozwiązanie. Ale nie będę już podejmować za ciebie decyzji”.

Vera spojrzała na niego.

– Nie chcę być okrutny.

– Nie jesteś okrutny. Ty stawiasz granice.

– A co jeśli znów się zepsujesz?

– W takim razie masz prawo odejść.

Trudno mu było wypowiedzieć te słowa, ale sam je wypowiedział.

Vera weszła do kuchni i otworzyła szafkę.

Jej ulubiony kubek stał na swoim zwykłym miejscu.

– Zapisałeś to?

– Z pewnością.

– Myślałem, że to wyrzuciłeś.

„Prawie straciłem wiele rzeczy. A teraz znam wartość wszystkiego”.

Razem ugotowali obiad.

Po raz pierwszy od dłuższego czasu Vera nie czuła, że ​​musi sobie zasłużyć na to, żeby tu być.

Etap ósmy: „Nie jesteś panią domu, dopóki jest tu mama!”

Larisa Petrovna zadzwoniła miesiąc później.

– Vera, chcę z tobą porozmawiać.

– O czym?

— O Maksymilianie. Stał się kimś obcym.

– Może po prostu stał się niezależny.

— Jesteś szczęśliwy? Udało ci się go nakłonić do odsunięcia się od matki?

„Nigdy nie chciałam, żeby się od ciebie dystansował. Chciałam, żeby przestał pozwalać ci mnie upokarzać”.

Teściowa ciężko westchnęła.

— Byłem zbyt surowy.