Nie jesteś panią domu, dopóki jest tu twoja matka.

– To jest delikatnie powiedziane.

— Bałem się, że zostanę sam.

– Mogłeś powiedzieć to wprost.

– Nie wiedziałem jak.

Vera milczała.

„Nie proszę, żebyś o wszystkim zapomniała” – kontynuowała Larisa Pietrowna. „Ale chcę cię przeprosić”.

„Przyjmuję przeprosiny. Ale zaufanie trzeba będzie odbudować”.

– Jak?

„Nie pojawiaj się bez zapowiedzi. Nie grzeb w naszych rzeczach. Nie rozmawiaj o mnie z Maximem za moimi plecami. I nie mów mu, że musi wybierać między nami”.

– Cienki.

– I jeszcze jedno: jeśli chcesz się z nami porozumieć, to porozmawiaj też ze mną.

Teściowa milczała.

— Czy naprawdę uważasz to mieszkanie za swój dom?

Wiera spojrzała na Maksyma, który stał przy oknie.

– Teraz tak.

Larisa Pietrowna powiedziała cicho:

– To zaopiekuj się nią.

Po rozmowie Vera odłożyła telefon na stół.

– Czy ona się zmieniła?

„Nie wiem. Ale po raz pierwszy zapytała, a nie zażądała”.

Maksym podszedł do swojej żony.

– Dziękujemy za danie nam szansy.

„To nie jest prezent. To moja ostatnia szansa”.

– Rozumiem.

Przytulił ją.

Tym razem Vera nie odsunęła się.