Nie jesteś panią domu, dopóki jest tu twoja matka

– Vera, chcę, żebyś wróciła.

– Ja wiem.

– To dlaczego odchodzisz?

— Ponieważ nie chcę wracać do swojego dawnego życia.

Usiadł na brzegu łóżka.

— Jestem gotowy pójść do psychologa.

– Dobrze. Ale najpierw musisz nauczyć się żyć osobno od matki.

– Rozumiem.

— I to nie przez tydzień. Aż do jej pierwszego telefonu.

Maksym skinął głową.

– Udowodnię to.

— Nie ja słowami. Ale ty czynami.

Vera zamknęła walizkę.

Wychodząc na korytarz, Larisa Pietrowna powiedziała:

— Bez tego mieszkania jesteś nikim!

Vera się zatrzymała.

„Byłem kimś, zanim trafiłem do tego mieszkania. A ty najwyraźniej zapomniałeś, że dom to nie tylko ściany. Dom to miejsce, w którym nie musisz codziennie udowadniać swojego prawa do istnienia”.

Wyszła.

Etap szósty: „Nie jesteś panią domu, dopóki jest tu mama!”

Vera spędziła kolejne kilka tygodni mieszkając z ojcem. Nie zadawał jej zbędnych pytań ani nie wywierał na nią presji, by podjęła decyzję.

Wieczorami pili herbatę, oglądali stare filmy, a potem długo rozmawiali.

„Czy nadal go kochasz?” – zapytał pewnego dnia mój ojciec.

– Tak.

– Ale miłość nie wystarczy.

– Ja wiem.

– Czego więc chcesz?

Vera długo się zastanawiała.

— Chcę, żeby u mego boku był dorosły mężczyzna, a nie syn, który cały czas chowa się za matką.

– A potem zobacz, czy może nim zostać.

Maxim dzwonił codziennie. Na początku Vera nie odbierała, ale potem zaczęła odbierać.

Powiedział, że chodzi do psychologa, że ​​Larisa Pietrowna przeprowadziła się do swojej siostry, że zaczął sam gotować i że po raz pierwszy od wielu lat odmówił matce pieniędzy.

„Powiedziała, że ​​nie jestem już jej synem” – przyznał.

– Boli.