— Nawet jeśli zachoruje?
Maksym milczał.
„Jeśli będzie potrzebowała pomocy, znajdziemy inne rozwiązanie. Ale nie będę już podejmować za ciebie decyzji”.
Vera spojrzała na niego.
– Nie chcę być okrutny.
– Nie jesteś okrutny. Ty stawiasz granice.
– A co jeśli znów się zepsujesz?
– W takim razie masz prawo odejść.
Trudno mu było wypowiedzieć te słowa, ale sam je wypowiedział.
Vera weszła do kuchni i otworzyła szafkę.
Jej ulubiony kubek stał na swoim zwykłym miejscu.
– Zapisałeś to?
– Z pewnością.
– Myślałem, że to wyrzuciłeś.
„Prawie straciłem wiele rzeczy. A teraz znam wartość wszystkiego”.
Razem ugotowali obiad.
Po raz pierwszy od dłuższego czasu Vera nie czuła, że musi sobie zasłużyć na to, żeby tu być.
Etap ósmy: „Nie jesteś panią domu, dopóki jest tu mama!”
Larisa Petrovna zadzwoniła miesiąc później.
– Vera, chcę z tobą porozmawiać.
– O czym?
— O Maksymilianie. Stał się kimś obcym.
– Może po prostu stał się niezależny.
— Jesteś szczęśliwy? Udało ci się go nakłonić do odsunięcia się od matki?
„Nigdy nie chciałam, żeby się od ciebie dystansował. Chciałam, żeby przestał pozwalać ci mnie upokarzać”.
Teściowa ciężko westchnęła.
— Byłem zbyt surowy.
– To jest delikatnie powiedziane.
— Bałem się, że zostanę sam.
– Mogłeś powiedzieć to wprost.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
