„Znalazłam telefon przypadkiem. Zostawiła go na blacie, kiedy poszła do manicure. Nie wiedziałam, co robić. Teraz jest tu non stop. Gdyby pomyślała, że widziałam…”
Zatrzymała się.
„Potrzebowałam kogoś, kto mógłby coś zrobić. Nie mogłam wezwać policji bez powodu. Po prostu… musiałam wiedzieć o tym jego rodzina”.
Z drugiego pokoju dobiegał jakiś dźwięk. Kroki. Colin zmierzał w stronę kuchni.
„Idzie po laptopa” – mruknęła Tessy. „Pójdzie za nim. Zawsze idą do kuchni. Ty możesz iść do salonu”.
Zastanowiłem się nad tym dokładnie przez dwie sekundy.
„Nie” – powiedziałem. „Idę do kuchni”.
Tessy złapała mnie za nadgarstek.
„Pani Meapor—”
„Jechałem 40 minut” – powiedziałem. „I mam wino lodowe”.
Chcę powiedzieć, że wszedłem tam pewny siebie, spokojny i pewny siebie.
To nie do końca prawda.
Trzęsły mi się ręce. Czułam okropny ucisk w piersi, ten specyficzny smutek, jaki odczuwa się, patrząc na kogoś, kogo kochasz, stojącego na cienkim lodzie, nie wiedząc, czy twój głos go uratuje, czy tylko przestraszy i zmusi do szybszego chodzenia.
Colin miał 22 lata, gdy zmarł jego ojciec. Utrzymywał wszystko razem dla innych. Nigdy nie pozwolił, żeby ktoś się nim zaopiekował.
A teraz, 12 lat później, ktoś znalazł w nim tę lukę i wypełnił ją.
Otworzyłem drzwi kuchni.
Odette zobaczyła mnie pierwsza.
Przez ułamek sekundy, zanim jej twarz nabrała ciepła, zobaczyłem coś jeszcze.
Kalkulacja. Szybki inwentarz.
A potem uśmiech.
„Suzanne, jaka miła niespodzianka.”
Colin odwrócił się zaskoczony, a potem rozpromienił się, jak zawsze, gdy był mały. Odebrałam go wcześniej ze szkoły.
„Mamo, nie powinnaś przychodzić, dopóki…”
“Ja wiem.”
Postawiłem wino lodowe na blacie. Spojrzałem na niego.
„Muszę z tobą porozmawiać.”
Uśmiech na twarzy Odette nie znikał. To powiedziało mi wszystko, co potrzebowałem wiedzieć o tym, ile razy musiała się z czymś takim zmierzyć.
„Oczywiście” – powiedziała. „Po prostu…”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
