Na ekranie wyświetlał się obraz z monitoringu posiadłości mojego wujka.
Bramy frontowe były otwarte.
Ciała leżały na podjeździe.
A na marmurowych schodach domu, w którym dorastałem, stał wujek Vincent otoczony przez uzbrojonych mężczyzn.
Obok niego stała kobieta w czarnym płaszczu.
Przez chwilę nie rozumiałem, co widzę.
Następnie zwróciła się w stronę kamery.
Moja matka.
Starszy. Żywy.
I uśmiechnięty.
Zmarły skłamał.
Ale nie był jedyny.
CZĘŚĆ 3 — Ostrzeżenie zmarłego
Krew zmarłego zaschła już na krawędziach srebrnego klucza, zanim zamknąłem na nim palce.
Przez dwadzieścia lat herb Valenti żył w mojej pamięci niczym blizna po oparzeniu – wąż w koronie owinięty wokół ostrza, symbol, którego ojciec nauczył mnie nienawidzić, zanim pochłonął go grób. Miałem dwanaście lat, gdy w nocy Antonia Morellego niesiono do domu w zamkniętej trumnie. Miałem dwanaście lat, gdy mój wujek Carlo położył mi rękę na ramieniu i wyszeptał: „Zapamiętaj to, Dante. Valenti zabrali twojego ojca. Pewnego dnia im za to zapłacisz”.
A teraz klucz Valentiego dotarł do mnie poprzez krew Eleny Carter.
Spojrzałem na chirurga. „Gdzie jest ten człowiek, który to przyniósł?”
Jego twarz stwardniała z litości. „Nie przeżył”.
Coś we mnie zamilkło.
Marco podszedł bliżej. „Szefie…”
Podniosłem rękę i on się zatrzymał. Wszyscy się zatrzymali. Nawet świetlówki zdawały się ciszej buczeć.
„Co powiedział przed śmiercią?” – zapytałem.
Chirurg zawahał się.
Podszedłem do niego. „Doktorze, dziś nie jest noc, która uchroni mnie przed złymi wiadomościami”.
„Pytał o ciebie. Kiedy powiedzieliśmy mu, że jeszcze cię nie ma, powiedział…” Lekarz przełknął ślinę. „Powiedział: ‘Powiedz Morelliemu, że otworzyła drzwi osoba, której najbardziej ufa”.
W pokoju zrobiło się chłodno.
Za mną Marco gwałtownie wciągnął powietrze. Stał u mego boku przez jedenaście lat. Przyjął kule przeznaczone dla mnie, pogrzebał zdrajców dla mnie, okłamał księży dla mnie. W moim świecie zaufanie to nie uczucie. Zaufanie to przetrwanie.
I nagle przetrwanie stało się faktem.
Pielęgniarka Patricia delikatnie dotknęła mojego rękawa. „Panie Morelli, Elena jest nadal w stanie krytycznym. Potrzebuje odpoczynku i bezpieczeństwa. Prawdziwego bezpieczeństwa”.
„Ona będzie miała moje” – powiedziałem.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
