O 2:17 rano pielęgniarka w szpitalu powiedziała mi, że kobieta, której unikałam przez sześć miesięcy, walczy o życie – i powtarza moje imię między oddechami M1

Pokój się zmienił.

Nawet ludzie pozbawieni sumienia rozumieli symbole.

Uśmiech Carla zniknął.

„Skąd to masz?”

„Powiedz mi. Miało być w trumnie mojego ojca”.

Po raz pierwszy w życiu mój wujek wyglądał na przestraszonego.

Nie mnie.

Z pierścienia.

„Nie wiesz, co trzymasz” – powiedział.

„Uczę się.”

Światła w rezydencji migotały.

Ręka Marco powędrowała w stronę pistoletu.

Carlo odchylił się do tyłu. „Myślisz, że Marco jest twoim przyjacielem? Rozmawia z rządem od lat”.

“Ja wiem.”

To go zaskoczyło.

Jego wzrok się wyostrzył. „I pozwoliłaś mu stanąć za sobą?”

Spojrzałem na Marca.

Potem wróciłem do wujka.

“Tak.”

Śmiech Carla powrócił, teraz chłodniejszy. „Jesteś synem swojego ojca. Sentymentalny. Żałosny”.

“Może.”

Wyciągnąłem dyktafon i nacisnąłem przycisk odtwarzania.

Głos mojego ojca wypełnił jadalnię.

„Obwiniaj człowieka, który uczy cię nienawidzić go.”

Wszystkie twarze zwróciły się w stronę Carla.

Wstał tak szybko, że jego krzesło przewróciło się do tyłu.

“Wystarczająco!”