Głos Sary złagodniał.

Planowałem odejść po cichu, gdy tylko twój przeszczep się powiedzie. Znalazłem już małe, jednopokojowe mieszkanie w pobliżu ogrodu botanicznego. Chciałem spędzić resztę czasu na spacerach po parku, czytaniu i odwiedzaniu Lucindy, nie patrząc na zegarek.

„To dlaczego zmieniłeś zdanie?”

„Bo gdy słyszałam, jak mówisz o mnie, jakbym była przedmiotem, coś we mnie pękło i nie dało się tego naprawić”.

Victor wpatrywał się w podłogę.

„Czy spalenie domu sprawiło, że poczułeś się lepiej?”

Sarah zawahała się.

„Przez kilka godzin. Potem już nie.”

„Żałujesz tego?”

„Żałuję, że pozwoliłam bólowi pchnąć mnie ku zniszczeniu” – przyznała Sarah. „Nie żałuję, że zadbałam o to, by mój dom nigdy nie stał się nagrodą dla Rity”.

Victor oparł łokcie na kolanach.

„Już nawet nie wiem, kim jesteś.”

Sarah spojrzała mu prosto w oczy.

„To jest tragiczna prawda, Victorze. Nigdy nie zadałeś sobie trudu, żeby się dowiedzieć.”

Zaczął płakać.

Nie bezgłośnie.

Ciężkie, nierówne szlochy wstrząsały całym jego ciałem.

„Sarah… Tak mi przykro. Za Ritę. Za dom. Za to, że powiedziałam o tobie takie rzeczy. Przez te wszystkie lata traktowałam to, co dla mnie zrobiłaś, jakby nic nie znaczyło”.

Sarah powoli wyciągnęła swoją wątłą rękę.

Victor złapał go obydwoma rękami.

„Wybaczam ci” – powiedziała cicho.

„Nie zasługuję na to.”

„Wybaczenie nie zawsze polega na tym, na co zasługuje druga osoba” – wyszeptała Sarah. „Czasami po prostu nie nosi się w sobie nienawiści, kiedy się odchodzi”.

„Pozwól mi to naprawić” – błagał. „Powiedz mi, co mam zrobić”.

„Nie da się naprawić dwudziestodwuletniego małżeństwa w jedno popołudnie”.

„Powiedz mi więc, jak to naprawić”.

„Przyjmuj leki zapobiegające odrzuceniu przeszczepu na czas”.

Victor parsknął śmiechem.

„Saro…”

„Mówię poważnie” – powiedziała stanowczo. „Ósma rano. Ósma wieczorem. Nie 8:10. Twoje życie zależy od małych, nudnych, powtarzalnych czynności”.

„Tak jak ja” – wyszeptał, a łzy spływały mu po twarzy. „Według mnie”.

„Tak jak ja” – powiedziała cicho Sarah. „Według ciebie”.

Victor spojrzał na jej dłoń.

Ta sama ręka, która oceniała tysiące prac szkolnych.