Mój ojciec nigdy nie wspominał o kobiecie o imieniu Adelaide. Zawsze mówił nam, że jego rodzice zmarli młodo i że nie ma już innej rodziny.
Przyjrzałem się twarzy kobiety na zdjęciu. Miała bardzo miłe oczy, ale spojrzenie sugerowało, że nie warto z nią zadzierać.
Nagłe pukanie do drzwi sprawiło, że podskoczyłem. Instynktownie sięgnąłem ręką tam, gdzie zwykle trzymałem broń, zanim zdałem sobie sprawę, że jestem bezpieczny.
Zajrzałem przez okno i zobaczyłem starszego mężczyznę stojącego na ganku. Trzymał w rękach duże naczynie żaroodporne.
„Pani Riley?” zawołał. Ostrożnie otworzyłam drzwi.
„To kapitan Riley” – poprawiłem go. „Kim pan jest?”
Uśmiechnął się do mnie ciepło. „Nazywam się Hank McCoy i mieszkam zaledwie dwie chaty stąd”.
„Jestem emerytowanym żołnierzem piechoty morskiej” – dodał. „Twój ojciec prosił mnie, żebym sprawdził, co u ciebie, kiedy w końcu nadejdzie czas”.
Doświadczenie w Korpusie Piechoty Morskiej wyjaśniło jego wyprostowaną postawę i ostrą fryzurę. Wyciągnął do mnie talerz.
„To gulasz wołowy, bo pomyślałem, że będziesz głodny po tak długiej podróży.” Zawahałem się przez chwilę, zanim wziąłem od niego talerz.
„Znałeś mojego ojca?” zapytałem. Hank skinął głową.
„Znałem go wystarczająco dobrze” – odpowiedział. „Przyjechał tu tydzień przed śmiercią i spędził trzy dni na organizowaniu spraw”.
„Powiedział mi, że jego córka może pewnego dnia pojawić się z twarzą, jakby świat się od niej odwrócił” – powiedział Hank. „Powiedział mi, żebym ci przypomniał, że najcenniejsze skarby często są ukryte w nieoczekiwanych miejscach”.
Gardło mi się ścisnęło na te słowa. „Naprawdę ci to powiedział?”
„Jasne jak słońce” – odpowiedział Hank. „Aha, i powiedział też, że masz zajrzeć pod podłogę w kuchni, kiedy poczujesz się gotowy”.
Uchylił przede mną czapki i zszedł po schodach, zanim zdążyłem zapytać go o cokolwiek więcej. Zamknąłem drzwi i stałem w ciszy z ciepłym gulaszem w dłoniach.
Mój ojciec dokładnie wiedział, co się wydarzy. Przygotował się na ten moment, a ja trzymałem w ręku jego ostatnią wiadomość jak zaszyfrowany raport z misji.
Postawiłem gulasz na blacie i uklęknąłem przy kuchennym stole. Deski podłogowe były ze starej sosny i porysowane przez lata użytkowania.
Przesunąłem dłonią po podłodze, aż znalazłem jedną deskę, która lekko drgnęła pod moim dotykiem. Podważyłem ją scyzorykiem i znalazłem metalowe pudełko owinięte grubą ceratą.
Zaniosłem pudełko na stół i otarłem kurz. W środku było kilka papierów, stare zdjęcia i list zaadresowany do mnie pismem mojego ojca.
Jednak to ukryte na dole dane geologiczne mnie powstrzymały. Moje szkolenie sprawiło, że bardzo szybko przejrzałem liczby i podsumowania.
Przyszły mi do głowy słowa takie jak „granit” i „wysoka wydajność”. Szacunkowa wartość handlowa została określona jako znaczna.
Skylar myślała, że dała mi bezwartościową chatę i trochę ziemi. W rzeczywistości miałem ziemię leżącą na ogromnych złożach mineralnych.
Usiadłem ciężko i wpatrywałem się w papiery. Ojciec nie zostawił mi żadnych strzępków, zostawił mi coś niezwykle cennego, czego nie ufał Skylar w kwestii opieki.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
