Następnie wysłałem jej zdjęcie naszej córki siedzącej na kolanach Caleba i próbującej zjeść papier do pakowania.
Jej koszula zsunęła się na bok na tyle, że odsłoniła mały, ciemny owal obok jej lewej obojczyka.
Caleb spojrzał na mój telefon.
„Ja też mam swoje” – napisałem.
Marissa odpowiedziała sercem.
Caleb spojrzał na mój telefon.
“Klub znamion?”
“Najwyraźniej.”
Nie spędzam zbyt wiele czasu na wyobrażaniu sobie, co by się stało, gdyby Caleb odwrócił wzrok.
Pocałował naszą córkę w głowę.
Nie spędzam zbyt wiele czasu na wyobrażaniu sobie, co by się stało, gdyby Caleb odwrócił wzrok.
Nie muszę.
Dziewczynka śpiąca na górze jest nasza.
A jeden mały znak upewnił nas, że o tym wiemy.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
