Oczy Rebeki napełniły się łzami.
„Powiedziałam mu, że Ethanowi może zostać niewiele czasu.”
To dlatego Daniel płakał, trzymając Lily.
Nie tylko dlatego, że został ojcem.
Ale dlatego, że gdzieś indziej dziecko, które porzucił, mogło umierać.
„Zapytał mnie, jak się czuje Ethan” — kontynuowała Rebecca. „Potem zapytał, czy Ethan wie, że go odnalazłam.”
„Co mu pani powiedziała?”
„Powiedziałam, że tak.”
Zamknęłam oczy.
„I wtedy uciekł.”
Rebecca pokręciła głową.
„Też tak myślałam.”
„Co ma pani na myśli?”
Znowu sięgnęła do torebki.
Tym razem wyjęła kilka złożonych wyciągów bankowych.
„Znalazłam je po śmierci Caroline trzy lata temu.”
Patrzyłam na nie.
Przez ponad dekadę ktoś przelewał pieniądze na konto używane do pokrywania kosztów leczenia Ethana.
Co miesiąc.
Czasem setki.
Czasem tysiące.
Nazwisko nadawcy nie należało do Daniela.
Ale Rebecca prześledziła konto.
Należało do niego.
„Nigdy całkowicie nie porzucił Ethana” — wyszeptała. „Trzymał się z daleka, ale płacił za leczenie, leki, specjalistów… wszystko, co mógł.”
Poczułam pieczenie łez w oczach.
„To nie usprawiedliwia tego, że go zostawił.”
„Nie” — powiedziała Rebecca natychmiast. „Nie usprawiedliwia.”
To dlaczego ukrywał przede mną wszystko?
Dlaczego kłamał?
Dlaczego zniknął?
Nagle mój telefon zawibrował.
Danielu.
Przez sekundę nie mogłam się ruszyć.
Potem odebrałam.
„Gdzie jesteś?”
Cisza.
W końcu usłyszałam jego głos.
„Jestem w szpitalu St. Matthew’s.”
Oczy Rebeki rozszerzyły się.
Tam był Ethan.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
