Spojrzałem na Claire.
„To nie ty.”
“NIE.”
Moje ręce zrobiły się zimne.
„Kim więc ona była?”
„Evelyn.”
Claire wskazała na zdjęcie, które wciąż świeciło na moim telefonie.
„Pracowała w klinice Blackwood.”
Znów spojrzałem na obraz.
Marcus stał po lewej, wyższy od Juliana, z tymi samymi ciemnymi włosami, ale o ostrzejszej twarzy. Julian stał po prawej, młodszy i szczuplejszy.
Między nimi uśmiechnięta kobieta w białym uniformie położyła jedną rękę na ramieniu Marcusa.
„Gdzie byłeś?” – zapytałem.
Claire zawahała się.
„Za kamerą”.
Julian zaśmiał się raz, bez humoru.
„Widzisz, jak starannie dobiera każde zdanie?”
Claire go zignorowała.
„Evelyn odkryła dokumenty dowodzące, że Theodore Mercer zapłacił Blackwoodowi za przeprowadzanie nieautoryzowanych zabiegów z wykorzystaniem przechowywanego materiału rozrodczego”.
Mrugnęłam.
“Nie rozumiem.”
„Nie musisz rozumieć medycyny” – powiedziała łagodnie Claire. „Musisz zrozumieć intencję”.
Jej spojrzenie stało się stwardniałe.
„Teodor chciał wnuków”.
Pokój zdawał się przechylać.
„Wierzył, że Marcus może odejść. Wierzył, że Julian może poślubić kogoś, kto nie będzie w stanie dać mu upragnionego dziedzica. Więc płacił ludziom za zachowanie… opcji.”
Wpatrywałem się w Juliana.
Wyglądał na chorego.
„Jakie opcje?”
Odpowiedź Claire była niemal szeptem.
„Próbki.”
Mój umysł odmówił przetworzenia tego słowa.
„Od Marcusa?”
“Tak.”
„A Julian?”
“Tak.”
Julian zrobił krok naprzód.
„Na początku nie wiedziałem.”
„Na początku?” zapytałem.
Jego twarz się zmieniła.
To jedno zdanie go zdradziło.
“Najpierw?”
Zatrzymał się.
Claire obserwowała go.
Widziałem między nimi coś starego i gorzkiego.
Czego żadne z nas nie wybaczyło.
„Od jak dawna o tym wiesz?” zapytałem.
Julian ciężko usiadł na krześle przy oknie.
„Już przed naszym ślubem.”
Ból pojawił się tak szybko, że był niemal fizyczny.
„Wiedziałeś.”
„Elena—”
„Wiedziałeś.”
„Wiedziałem, że istnieją próbki. Nie wiedziałem, że kiedykolwiek ich używano”.
Mój głos stał się przerażająco spokojny.
„A moje ciąże?”
Julian spojrzał na Claire.
To była wystarczająca odpowiedź.
Poczułem, jak całe moje ciało drętwieje.
“NIE.”
Claire wstała.
„Eleno, twoje córki są biologicznymi dziećmi Juliana.”
Oddech powrócił do moich płuc.
„Wszystkie cztery?”
“Tak.”
Przyglądałem się jej twarzy.
„A on?”
Spojrzałem na mojego noworodka.
Milczenie Claire trwało o pół sekundy za długo.
„Jeszcze nie wiemy.”
Julian gwałtownie wstał.
„To znamię…”
„Znamiona nie są dowodem”.
„Mój brat to miał.”
„Twoja babcia też tak myślała.”
Julian zamarł.
Claire kontynuowała.
„Wygodnie o tym zapomniałeś.”
Spojrzał na nią.
Spojrzałem na nich.
“Co?”
Claire skrzyżowała ramiona.
Babcia Juliana miała ten sam półksiężyc pod lewym uchem. Marcus go odziedziczył. Julian nie.
„Czyli mój syn nadal może być synem Juliana?”
“Tak.”
Zacząłem płakać.
Nie głośno.
Łzy po prostu napłynęły.
Wyczerpanie, przerażenie, wściekłość, dezorientacja.
Mój noworodek poruszył się, nieświadomy tego, że dorośli zamienili pierwszą godzinę jego życia w salę sądową.
Julian podszedł bliżej.
„Eleno, posłuchaj mnie. Cokolwiek mówi Claire, nigdy nie zgodziłem się na nic, co by ci zrobiono”.
„To dlaczego powiedziałeś, że to nie twój syn?”
Jego oczy zaszły łzami.
„Bo spanikowałem.”
“Dlaczego?”
„Ponieważ Marcus zniknął po tym, jak oskarżył mojego ojca o wykorzystanie Blackwood.”
Claire odwróciła wzrok.
Julian kontynuował.
„Powiedział mi, że coś mu zabrano. Coś, czego nie mógł odzyskać. Myślałem, że chodzi mu o pieniądze. Dokumenty. Może akcje spółki.”
„A potem?”
„Zniknął.”
„Jak zniknął?”
Julian pokręcił głową.
„Jego samochód znaleziono niedaleko wybrzeża. Nie było ciała. Nie było listu.”
Poczułem mrowienie na skórze.
Policja najprawdopodobniej uznała, że Marcus odszedł dobrowolnie.
Rodzina Juliana z pewnością tak.
Ale teraz zastanawiałem się, czy ktoś kiedykolwiek naprawdę szukał.
Mój telefon znów zawibrował.
Wszyscy na to patrzyli.
Kolejna nieznana wiadomość.
Claire kłamie w jednej sprawie. Zapytaj ją, dlaczego zamknięto klinikę Blackwood.
Podniosłem telefon.
Claire zbladła.
Julian zobaczył jej twarz.
„Co zrobiłeś?”
Claire cofnęła się.
„To nie ja.”
„Co się stało?” zapytałem.
Usta Claire się rozchyliły.
Zanim zdążyła odpowiedzieć, światło zgasło.
Każda maszyna w pokoju zaczęła ćwierkać.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
