Wyglądał na mniejszego na szpitalnym łóżku.

Nie słaby.

Człowiek.

Rurka tlenowa go drażniła.

Ciągle ciągnął.

Gdy wszedłem, spojrzał mi prosto w oczy.

„Na pewno poświęciłeś temu czas.”

I oto był.

Tata.

Przez sekundę prawie się roześmiałem.

Zamiast:

„Przyszedłem dziś rano.”

Odwrócił się.

Mama natychmiast powiedziała:

“Jaskółka oknówka.”

Jej ton był inny.

Nie jest to ostrzeżenie mające na celu przywrócenie pokoju.

Poprawka.

Tata nie odpowiedział.

Usiadłem obok niego.

Przez jakiś czas rozmawialiśmy tylko o szpitalu.

Jak długo zostanie.

Które testy pozostały.

Czy ktoś nakarmił jego psa.

Wtedy tata zapytał:

„Czy Owen był tu wczoraj wieczorem?”

„Pracował.”

“Ja wiem.”

Kolejna pauza.

„On nigdy nie przyszedł.”

“NIE.”

Tata wyglądał na zirytowanego.

“Dlaczego?”

„Bo nie byłeś jego pacjentem.”