Dererick zaczął mnie fotografować z różnych kątów, zmieniając pozycję mojego ramienia, poprawiając mi głowę i poprawiając ubranie, zanim zrobił kolejne zdjęcia. Każdy element jego ruchów był niepokojąco metodyczny, jakby dokładnie wyćwiczył, jak manipulować kimś bez wybudzania go.

Wtedy zawibrował jego telefon. Dererick przeczytał wiadomość i uśmiechnął się.

Nadeszła druga wiadomość, a potem kolejna. Zrobił mi kilka nowych zdjęć i natychmiast wysłał je każdemu, kto się z nim kontaktował.

Wtedy prawda stała się jeszcze bardziej przerażająca.

Mój mąż nie robił tego sam.

CZĘŚĆ 2: Nie byłem jego jedyną ofiarą

Dererick kontynuował pracę, jakbym był tylko nieświadomym przedmiotem. Otworzył laptopa obok łóżka, przeniósł zrobione zdjęcia i zdawał się je gdzieś przesyłać, jednocześnie co chwila sprawdzając notes w dłoniach.

Jego telefon zawibrował jeszcze kilka razy, a każda nowa wiadomość zdawała się zawierać instrukcje. W pewnym momencie zrobił dodatkowe zdjęcia i natychmiast je wysłał, potwierdzając moje najgorsze podejrzenia, że ​​ktoś inny obserwuje i przynajmniej częściowo kieruje tym, co robi.

Następnie Dererick wyjął mały wacik z czarnej torby i pobrał próbki z kilku miejsc na mojej skórze. Starannie zamknął każdą z nich w plastikowej torebce z tą samą kliniczną precyzją, z jaką robił wszystko inne.

Na koniec schował aparat, notes i laptopa. Zanim wyszedł, pochylił się i pocałował mnie w czoło z tą samą czułością, jaką mi okazywał.

„Słodkich snów, Anno.”

Słyszenie tego łagodnego głosu po tym, czego byłem świadkiem, było niemal nie do zniesienia. Kilka minut później drzwi wejściowe cicho się zamknęły i usłyszałem, jak samochód Derericka wyjeżdża z podjazdu tuż przed trzecią nad ranem.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!