CZĘŚĆ 2
Kobieta przedstawiła się jako Mara.
Była współlokatorką Cary.
Zawiozła mnie do mieszkania, w którym mieszkała Cara i zaprowadziła mnie do swojej sypialni.
Pod rzędem płaszczy stał ciemny drewniany kufer.
„Pisała do ciebie przez lata” – powiedziała Mara.
„Dlaczego nic nie wysłała?”
Mara spojrzała na mnie.
„Bo strach stał się jej wymówką”.
Otworzyłem bagażnik.
Wewnątrz znajdowały się dziesiątki kopert pogrupowanych według daty.
Na każdym z nich było napisane moje imię charakterem pisma Cary.
Najstarszy list został napisany trzy dni po jej zniknięciu.
Otworzyłem.
Pierwsze zdanie mnie zamurowało.
Jestem w ciąży.
Cara dowiedziała się o ciąży zaledwie kilka godzin przed naszą ostateczną kłótnią.
Kiedy opowiedziałem jej o studiach podyplomowych, o Europie i o latach czekania na posiadanie dzieci, wpadła w panikę.
Przekonała samą siebie, że powiedzenie mi tego zniszczy moje plany.
Poszła więc do domu swojej matki, zamierzając wrócić, gdy już będzie wiedziała, co powiedzieć.
Nigdy nie dostała szansy.
Ciąża zakończyła się z powodu komplikacji.
Kolejny list opisywał pobyt w szpitalu i samotną Carę stawiającą czoła wszystkiemu.
Jedno zdanie brzmiało:
Straciłam nasze dziecko. A potem straciłam siebie.
Potem nadeszły lata listów wypełnionych planami, których nigdy nie zrealizowała.
Zadzwonię jutro.
Kupiłem bilet na pociąg.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
