Znalazłem numer telefonu do waszego biura.
Za każdym razem strach wygrywał.
Minęło zbyt wiele czasu.
Nienawidziłbym jej.
Prawdopodobnie poszedłem dalej.
Potem litery stały się jeszcze trudniejsze do odczytania.
Cara wiedziała, gdzie mieszkam.
Wiedziała, kiedy zmieniłem pracę.
Wiedziała nawet, kiedy związki się kończą, ponieważ wspólni znajomi nieświadomie informowali ją o tym.
Dwukrotnie odwiedziła moje miasto.
Dwa razy podchodziła blisko mojego domu.
Odwróciła się dwa razy.
„Wiedziałeś o tym?” – zapytałem.
Mara skinęła głową.
„Próbowałem nawiązać z nią kontakt.”
„Ale pozwoliłeś, żeby to trwało.”
„Nie mogłem podjąć tej decyzji za nią”.
Przez kolejne dni Mara pokazywała mi miejsca, o których Cara wspominała w listach.
Restauracja, w której kiedyś wybrała połowę mojego numeru, zanim się rozłączyła.
Ławka w parku, na której siedziała i trzymała mój numer na serwetce.
Budynek mieszkalny, w którym kiedyś mnie widziała, jak wchodzę do środka z Elise, kobietą, z którą spotykałem się przez osiem miesięcy.
Cara założyła, że jestem zadowolony i postanowiła nie ingerować.
„Ona nie wiedziała, że Elise odeszła, bo nie mogłem przestać o niej myśleć” – powiedziałem.
Mara spojrzała w dół.
„Nie. Cara nigdy się nie dowiedziała.”
Naszym ostatnim przystankiem był stary kampus naszego uniwersytetu.
Za luźną cegłą obok szklarni znalazłem małe metalowe pudełko.
W środku znajdowało się zdjęcie USG.
I ostatni list Cary.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
