Napisała, że nie wróciła, ponieważ spodziewała się przebaczenia.
Diagnoza po prostu zmusiła ją do uświadomienia sobie, jak dużą część jej życia kontrolował strach.
Nie pozwoliła strachowi podjąć ostatecznej decyzji.
Wróciła, bo wciąż byłem jedyną osobą, z którą chciałaby spędzić resztę życia.
„Pięć dni nigdy nie miało zastąpić dziesięciu lat” – napisała.
„To były jedyne dni uczciwości, jakie mi pozostały.”
Trzymałem list w rękach.
„Chciałbym, żeby mi zaufała”.
Mara odpowiedziała cicho.
„Ona też.”
CZĘŚĆ 3
Zajęło mi trzy tygodnie, żeby skończyć wszystkich 127 listów.
Niektóre z nich sprawiły, że tak bardzo zatęskniłam za Carą, że ledwo mogłam oddychać.
Inni mnie wkurzali.
Ona mnie kochała.
Ona także mnie zraniła.
Żadna prawda nie wymazała drugiej.
Pewnego popołudnia Mara zapytała:
„Czy jej nienawidzisz?”
“Czasami.”
„Czy jej wybaczasz?”
“Czasami.”
Mara skinęła głową.
„Coś prostszego byłoby prawdopodobnie kłamstwem.”
W końcu skopiowałem każdy list i ułożyłem je chronologicznie w prywatnej książce.
Oryginalne listy pozostały zamknięte w kufrze Cary.
Na początku napisałem jedno zdanie:
Miłość może być prawdziwa, a mimo to strasznie zawodzić.
Następnie skontaktowałem się z naszą starą uczelnią.
Zorganizowałem prywatne przechowywanie kopii listów w archiwum, z ograniczonym dostępem.
Nie dlatego, że chciałam, aby obcy ludzie czytali o cierpieniu Cary.
Chciałem pokazać, ile mogą kosztować strach i milczenie.
Potem stworzyłem coś jeszcze.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
