„Jest coś jeszcze.”
Pan Calloway się wyprostował.
Panna Morris spojrzała w stronę drzwi, po czym zniżył głos.
„Pan Whitaker trzymał w swoim biurze zamkniętą szafkę. Wszyscy o tym wiedzieli. Ale było inne miejsce, w którym trzymał rzeczy. Nie w firmie. W domu.”
„Dom Thomasa?”
„Stary dom Whitakera, tak. W ścianie spiżarni, za wbudowanymi półkami. Widziałem go tylko raz. Pan Whitaker otworzył go, kiedy myślał, że wyszedłem z pokoju.”
„Co było w środku?”
„Nie wiem. Papiery. Koperty. Może księga rachunkowa”. Spojrzała na mnie z nagłym impulsem. „Ale trzymał tam małą czerwoną książeczkę. Pamiętam, bo ją wyjął i powiedział: »To tu ludzie naprawdę mieszkają, Eleanor. Nie w swoich domach. W tym, co są winni«”.
Pan Calloway i ja wymieniliśmy spojrzenia.
Thomas mieszkał w tym domu aż do ostatniej hospitalizacji.
„Czy Thomas wiedział?” – zapytałem.
„Nie sądzę.”
W drodze powrotnej przez kilka minut nie odzywaliśmy się ani do pana Callowaya, ani do mnie.
Mój umysł był przepełniony. Thomas jadący za moim autobusem. Zwrócony list. Wyznanie panny Morris. Czerwona księga ukryta za ścianą spiżarni.
W końcu pan Calloway powiedział: „Muszę ci coś powiedzieć, zanim pójdziemy dalej”.
Odwróciłam się ku niemu.
„Thomas zostawił ci dom.”
Początkowo te słowa do mnie nie dotarły.
“Co?”
„Dom Whitakera. Większość majątku firmy została sprzedana lata temu, ale nieruchomość pozostała. Zostawił ją tobie wraz z zawartością.”
Spojrzałam na niego.
„Nie chcę jego domu”.
„Nie musisz tego zatrzymywać.”
„Nie o to chodzi.”
“Rozumiem.”
„Nie, nie sądzę”. Mój głos podniósł się, mimo że starałem się go uspokoić. „W tym domu jego ojciec to wszystko zaplanował. W tym domu Thomas mieszkał sam z duchami. W którym zamieniono mnie w jakąś teczkę w szafce. Czemu miałby mi to zostawić?”
Pan Calloway nie spuszczał wzroku z drogi.
„Ponieważ wierzył, że odpowiedzi tam są”.
Spojrzałem przez okno, gdy miasto przesuwało się w strzępach. Wieża kościelna. Stacja benzynowa. Stare dęby. Chłopiec jadący na rowerze bez trzymanki, śmiejący się, gdy matka wołała za nim.
Życie toczy się dalej, beztroskie i jasne.
„Zabierz mnie tam” – powiedziałem.
Pan Calloway spojrzał na mnie. „Dzisiaj?”
“Tak.”
„Nancy, pochowałaś go wczoraj.”
„Dokładnie wiem, kiedy go pochowałem.”
Skinął głową i skręcił na następnym skrzyżowaniu.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
