Pokiwałam głową, bo nie wiedziałam, co to znaczy.
– To znaczy, że posiadacz rachunku wskazał osobę, która otrzyma te środki po jego śmierci. Niezależnie od spadku.
– No dobrze – powiedziałam. – I kto jest wskazany?
Kliknęła jeszcze raz. Odczytała imię i nazwisko.
Agnieszka Nawrocka.
Powtórzyłam to w głowie. Agnieszka Nawrocka. Nie znałam żadnej Agnieszki Nawrockiej. Żadnej Agnieszki w ogóle. Nie w rodzinie, nie wśród znajomych, nie wśród dawnych koleżanek Henryka z pracy, o których czasem opowiadał.
– Nie znam tej osoby – powiedziałam.
Urzędniczka patrzyła na swój monitor. Nie powiedziała nic. Nie musiała.
Wyszłam z banku z teczką papierów i uczuciem, jakby ktoś wyjął mi podłogę spod nóg. Był maj, kwitły bzy pod oknami naszego bloku na Bronowicach, na ławce przy klatce siedział sąsiad Kowalczyk i czytał gazetę. Normalny dzień. Wszystko wyglądało dokładnie tak samo jak dwie godziny wcześniej, kiedy wychodziłam z domu. Tylko ja byłam inna.
Teczka leżała na kuchennym stole całą noc. Nie otworzyłam jej ponownie. Siedziałam przy tym stole, piłam herbatę, robiłam drugą, trzecią. W głowie kręciło mi się jedno pytanie: kto to jest Agnieszka Nawrocka i dlaczego mój mąż zostawił jej pieniądze?
Zadzwoniłam do córki dopiero następnego dnia. Magda mieszka w Warszawie, pracuje w korporacji, ma dwójkę dzieci i zawsze mało czasu. Ale odebrała od razu.
– Mamo, co się stało? – pytanie, które zadaje zawsze, gdy dzwonię poza niedzielą.
– Magda, czy tata kiedykolwiek wspominał kogoś o nazwisku Nawrocka? Agnieszkę Nawrocką?
Cisza. Potem:
– Nie. A o co chodzi?
Powiedziałam jej. Spokojnie, rzeczowo, tak jak przekazuje się wyniki badań pacjentowi – jasno, ale bez emocji, które mogłyby go przestraszyć. Magda milczała długo.
– Mamo, to może jakaś kuzynka. Albo koleżanka. Tata miał tylu znajomych z dawnych lat…
– Tata nie zapisywał pieniędzy koleżankom, Magda.
Nie odpowiedziała. Bo wiedziała, że mam rację. I ja wiedziałam. Od momentu, kiedy usłyszałam to nazwisko, wiedziałam. Po prostu nie chciałam tego wiedzieć.
Zaczęłam szukać. Nie jak detektyw z serialu – nie włamywałam się do skrzynek, nie zatrudniałam nikogo. Po prostu otworzyłam starą Nokię Henryka, którą trzymałam w szufladzie z jego portfelem i zegarkiem. Nikt mi nie powiedział, żebym ją wyrzuciła, więc leżała tam, wyłączona, od trzech miesięcy.
Włączyła się. Bateria jeszcze żyła. W kontaktach – standardowy bałagan emeryta: “Lekarz”, “Staszek Garaż”, “ZUS”, “Magda Córka”. I jedno imię bez nazwiska: “A.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
