„Musisz być bardziej konkretny.”
„Misja jest obecnie analizowana pod kątem ostatecznego odtajnienia”.
To przykuło moją uwagę.
“Co?”
„Myślałem, że wiesz.”
“NIE.”
Frank westchnął.
„Pracowali nad starymi operacjami z tamtego okresu. Twoja jest jedną z nich.”
Siedziałem tam próbując to przetworzyć.
Przez lata nikt nie mówił o Kandaharze. Nikt. Ani publicznie. Ani prywatnie. Nawet wśród weteranów.
Teraz nagle zaczęto to rozpatrywać.
“Dlaczego?”
„Ponieważ minęło już wystarczająco dużo czasu.”
Oparłem się na krześle.
Odpowiedź miała sens. Po prostu nie byłem na nią gotowy.
Frank kontynuował.
„Przeczytałem ponownie raporty po akcji.”
Cisza.
A potem: „Tamtego dnia uratowałeś komuś życie”.
Zamknąłem oczy. Wspomnienia natychmiast powróciły. Hałas wirników, piasek, szum fal radiowych, strach, odpowiedzialność, wybory.
Dużo możliwości wyboru.
„Nie musisz mi tego mówić.”
„Nie” – jego głos złagodniał. „Ale może ktoś inny tak.”
Nie odpowiedziałem, bo wiedziałem, dokąd zmierza ta rozmowa, i nie byłem pewien, czy chcę w niej uczestniczyć.
Frank kontynuował.
„Fundacja Lotnictwa Weteranów organizuje wydarzenie w Dallas w przyszłym miesiącu”.
Pocierałem czoło.
“Szczery.”
„Po prostu słuchaj.”
Tak też zrobiłem.
„Zarząd chce docenić kilku weteranów biorących udział w niedawno odtajnionych operacjach”.
Poczułem, że mój puls przyspiesza.
„Jesteś jednym z nich.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
