Kilka miesięcy później Theo napisał SMS-a.
„Czy możemy zjeść kolację?”
Mój pierwszy szkic brzmiał: „Nie sądzę, żeby to był dobry pomysł”.
Czekałem na poczucie winy.
Usunąłem to.
Potem napisałem: „Piątek. Siódma. Wybiorę miejsce”.
Wybrałam restaurację, w której zostawił mnie na naszą rocznicę.
Kiedy przybyłem, Theo już tam był.
„Myślałem, że zmieniłeś zdanie” – powiedział.
„Nie. Spóźniłem się sześć minut.”
„Piątek. Siódma. Wybiorę miejsce.”
Prawie się uśmiechnął. „To coś nowego”.
„Dużo tego.”
Złożyliśmy zamówienie i po raz pierwszy nie pytałem o jego wizyty. On nie pytał o moje zmiany.
Zamiast tego Theo opowiedział mi o terapii. Przyznał, że dwa razy był o krok od rzucenia nałogu.
„Cały czas czekałam, aż zadzwonisz i powiesz, żebym wracała do domu” – przyznałam.
„Ciągle sięgałem po telefon”.
„Dlaczego tego nie zrobiłeś?”
„Bo w końcu zrozumiałam, że tęsknota za tobą nie oznacza tego samego, co gotowość na ciebie”.
Gdy podano deser, odłożył widelec.
„Chcesz spróbować jeszcze raz?”
Spojrzałam na mężczyznę, którego kochałam przez 11 lat.
„Chcesz spróbować jeszcze raz?”
„Nie tak jak było.”
Theo powoli skinął głową. „Co to znaczy?”
„To znaczy, że nie wrócę, bo jesteś samotny. Nie zostaniesz, bo to ja pomogłem ci przetrwać raka. Ciągle chodzimy na terapię. Spotykamy się. Rozmawiamy, zanim urazy przerodzą się w sekrety”.
„A co jeśli to nie zadziała?”
„Co to znaczy?”
„W takim razie zakończmy to uczciwie, Theo.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
