„Dam wam parę minut. Pielęgniarka przyniesie ostatnie dokumenty.”
Kiedy drzwi się zamknęły, ułożyłem papiery w schludny stos.
„Dobrze. Podpisz się pod tym, a ta strona będzie chyba moja.”
Theo się nie poruszył.
Spojrzałem na niego.
„Zadzwonię w sobotę i powiem, że jestem chory.”
To w końcu wywołało reakcję.
„Nigdy nie dzwonisz, że jesteś chory.”
„Dokładnie. Świętujemy nieodpowiedzialnie. Ja będę gotować.”
„Nie.”
Zatrzymałem się.
„A czego nie?”
„Alicja.”
Coś w jego tonie sprawiło, że odłożyłem pióro.
“Co?”
Spojrzał mi prosto w oczy.
„Chcę rozwodu.”
Przez chwilę mój mózg odmówił posłuszeństwa. Spojrzałem na kartki i wyprostowałem jedną ze stron.
„Musisz jeszcze podpisać protokół z kontroli.”
„Alicja.”
„Powinniśmy zapisać twoje następne skanowanie w naszych kalendarzach.”
„Słyszałeś mnie?”
Powoli odłożyłem długopis na stół.
„Nie masz raka od około czterech godzin”.
“Ja wiem.”
„W takim razie może poczekaj do kolacji, zanim zniszczysz sobie życie”.
Jego wyraz twarzy stał się napięty.
„Mówię poważnie.”
Przyglądałem się jego twarzy, szukając wyjaśnienia, problemu, czegokolwiek, co mógłbym naprawić.
“Co się stało?”
“Nic.”
„To powiedz mi dlaczego.”
„Moja decyzja jest ostateczna.”
„To ciekawe, bo pamiętam, że w tym małżeństwie były dwie osoby”.
„Odbiorę swoje rzeczy dziś wieczorem.”
To zdanie bolało jeszcze bardziej niż słowo rozwód.
On już to zaplanował.
“Dlaczego?”
Theo odwrócił wzrok.
Wstałem.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
