„Skąd mam wiedzieć?”
Otworzyłem usta.
Nic nie wyszło.
Więc odszedłem.
Moja mama, Lydia, otworzyła drzwi wejściowe w kapciach i starym zielonym kardiganie. Kiedy zobaczyła moją twarz, nie zadała żadnych pytań. Po prostu otworzyła drzwi szerzej.
“Herbata?”
Skinąłem głową.
Pięć minut później siedziałem przy kuchennym stole, trzymając w obu dłoniach ciepły kubek.
„Chcesz, żebym ci powiedział, co masz robić?”
“NIE.”
„Dobrze. Bo nie mam zielonego pojęcia.”
Prawie się roześmiałem.
Potem opowiedziałem jej wszystko.
Kiedy skończyłem, sięgnęła przez stół i dotknęła mojego nadgarstka.
„Możesz kochać kogoś i mimo to być niezadowolonym z życia, które wspólnie stworzyliście.”
„A co jeśli Theo miał rację?”
„O czym?”
„A co jeśli zostanę, bo on mnie potrzebuje?”
Mama odchyliła się do tyłu.
„Nie mogę odpowiedzieć na to pytanie.”
Nie podobała mi się ta odpowiedź, bo była szczera.
Potem mi się przyjrzała.
„Mówiłeś „dam radę” odkąd skończyłeś dwanaście lat.”
„Nie mówię tego zbyt często.”
Uniosła brew.
„Dobrze. Może i tak.”
„Czasami mówisz to tak szybko, że nikt nie ma szansy zaoferować pomocy”.
Wpatrywałem się w herbatę.
„Kiedy ktoś cię potrzebuje, biegniesz do niego. Zawsze tak robiłeś.”
Ścisnęło mnie w gardle.
„Trudniejsze pytanie brzmi, co zrobisz, kiedy cię nie potrzebują”.
Wracając później do domu, w końcu przyznałem się do czegoś niezręcznego.
Podobało mi się, że jestem potrzebny.
Zanim Theo zachorował, nigdy nie wiedziałam, na czym stoję w jego sytuacji. Podczas leczenia zawsze wiedziałam.
Kiedy mu się niedobrze robiło, wołał mnie. Kiedy się bał, wyciągał do mnie ręce. Kiedy coś szło nie tak, to ja byłem pierwszą osobą, na którą liczył.
Po raz pierwszy od lat poczułem się niezbędny.
A gdzieś po drodze poczucie, że jest się potrzebnym, zaczęło niebezpiecznie przypominać poczucie bycia kochanym.
Być może Theo i ja mieliśmy rację co do niektórych aspektów tej historii.
Kiedy wróciłem do domu, jego torba podróżna nadal stała przy drzwiach.
„Gdzie poszedłeś?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
