„Mamy”.
Poszedłem do sypialni i wyciągnąłem walizkę z szafy.
Theo poszedł za nim.
“Co robisz?”
„Pakowanie wystarczającej ilości ubrań na kilka dni.”
„Myślałem, że chcesz, żebym został.”
Położyłem walizkę na łóżku.
„Tak. Potem spędziłem godzinę, zadając sobie pytanie dlaczego.”
Jego wyraz twarzy stał się napięty.
“I?”
„Już nie wiem, czego chcę.”
Wszedł do pokoju.
„Alicio, nie prosiłem o rozwód, bo przestało mi na tobie zależeć”.
„Nie. Zapytałeś, bo uznałeś, że rozumiesz moje uczucia lepiej niż ja sam.”
Złożyłam sweter i włożyłam go do środka.
„Jeśli chcesz rozwodu, nie będę cię powstrzymywać.”
Theo wpatrywał się we mnie.
„Po prostu odchodzisz?”
„Przestaję robić coś, co robiłem przez lata”.
“Co?”
„Staram się być na tyle użyteczny, żeby nikt mnie nie zostawił”.
Usiadł na brzegu łóżka.
Dalej się pakowałem.
„Czekałeś dziś, aż dr Kahn przekaże ci dobre wieści. Postanowiłeś, że jak tylko wyzdrowiejesz, będę mógł odejść bez poczucia winy”.
Theo spuścił wzrok.
„Kiedy byłem chory, nie mogłem cię o to prosić.”
„O co mnie pytasz?”
Spojrzał w górę.
„Czy nadal mnie chcesz.”
Przestałem się pakować.
„Prosiłeś mnie o zajmowanie się rachunkami. Prosiłeś mnie, żebym siedział na każdym spotkaniu. Prosiłeś mnie, żebym nie spał, kiedy się boisz. Dlaczego to było jedyne pytanie, którego nie mogłeś zadać?”
„Bo potrzebowałam wszystkich tych innych rzeczy. Gdybym zapytała, czy mnie kochasz, a ty odpowiedziałbyś „tak”, nigdy nie dowiedziałabym się, czy naprawdę tak myślisz, czy raczej: »Nie mogę cię zostawić, dopóki masz raka«”.
Jego słowa zawisły między nami.
„Więc czekałeś do dziś.”
„Dzisiaj po raz pierwszy mogłeś dokonać całkowicie wolnego wyboru, bez konieczności podejmowania decyzji przez raka”.
Po raz pierwszy zrozumiałem jego tok rozumowania.
Nadal nienawidziłem tego, co z nim zrobił.
„Gdybyś nie zachorowała” – zapytał cicho – „czy nadal bylibyśmy małżeństwem?”
Kilka miesięcy wcześniej skłamałabym, żeby go chronić.
Teraz odpowiedziałem szczerze.
“Nie wiem.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
