Przyjąłem pracę opiekując się osiemdziesięcioletnim wdowcem, bo rozpaczliwie potrzebowałem pieniędzy. Nigdy nie wyobrażałem sobie, że samotny starzec, o którym wszyscy zapomnieli, stanie się tą jedyną osobą, która dostrzeże te wszystkie złamane części mnie, które – jak myślałem – umarły lata temu.

Dotrzymuj mu towarzystwa przez długie godziny każdego dnia

Nazywał się Ernest Walker .

Mieszkał w pięknej, starej rezydencji na końcu naszej ulicy, ukrytej za wysoką, kutą, żelazną bramą, porośniętą bluszczem. Mieszkańcy okolicy mówili, że kiedyś był genialnym inżynierem, który podróżował po całym świecie, realizując niezwykłe projekty.

Teraz był wdowcem, jego dzieci mieszkały daleko, a w ogromnym domu panowała zbyt cisza.

Gdy pierwszy raz przekroczyłam tę bramę, ogarnęło mnie dziwne uczucie.

To nie był strach.

To był szacunek.

Nieruchomość sprawiała wrażenie, jakby czas jej nie dotknął, jakby świat zewnętrzny po prostu zapomniał o jej istnieniu.