Pan Walker powitał mnie w drzwiach wejściowych, opierając się lekko na polerowanej drewnianej lasce. Nawet w wieku osiemdziesięciu lat, jego postawa pozostała zadziwiająco wysoka. Jego śnieżnobiałe włosy okalały twarz nadgryzioną zębem czasu, ale jego szare oczy wciąż emanowały intensywnością, która sprawiała, że miałam wrażenie, że potrafi odczytać każdą myśl, którą próbowałam ukryć.
Nie patrzył na mnie tak, jak patrzyło na mnie wielu starszych ludzi – ze smutkiem czy cichym poddaniem.
Wyglądał… ciekawie.
Prawie jakby chciał wiedzieć, kim naprawdę jestem, zanim którekolwiek z nas zdąży wypowiedzieć choćby słowo.
„Więc” – powiedział spokojnym, opanowanym głosem – „jesteś tą młodą kobietą, która się mną zaopiekuje?”
„Tak, panie Walker” – odpowiedziałam z nerwowym uśmiechem. „Jestem Laura. Poleciła mnie moja sąsiadka, Rose”.
Na jego twarzy pojawił się delikatny uśmiech.
„Rose zawsze lubiła angażować się w życie innych ludzi” – zaśmiał się. „Proszę wejść”.
Wchodząc do domu miałem wrażenie, że przeniosłem się do innej epoki.
Ciężkie dębowe meble wypełniały każdy pokój. Oprawione czarno-białe fotografie wisiały na ścianach. Półki uginały się pod ciężarem książek o inżynierii, tomów historycznych i zniszczonych, klasycznych powieści. W powietrzu unosił się zapach polerowanego drewna, starego papieru i niezliczonych wspomnień, które wciąż unosiły się w każdym kącie.
Gdy przygotowywałam mu popołudniową herbatę, zauważyłam, że cicho mi się przygląda.
Jego spojrzenie nie było niepokojące.
To nie było niewłaściwe.
Bardziej przypominało to docenianie czegoś, czego nie widział od bardzo dawna — energii, ciepła i życia.
Stałem się nieśmiały.
„Coś się stało?” zapytałem.
Uśmiechnął się delikatnie, po czym pokręcił głową.
„Poruszasz się za szybko” – powiedział.
Zaśmiałam się niezręcznie.
„Chyba takie jest moje życie. W domu ciągle pędzę od jednego zajęcia do drugiego”.
Powoli skinął głową, po czym spojrzał przez okno i znów się odezwał.
„Nie tutaj.”
Czekałem.
„Tutaj” – powiedział cicho – „nie musisz nigdzie uciekać”.
Jego słowa wywarły na mnie takie wrażenie, że nie potrafię tego wytłumaczyć.
Potem spojrzał na mnie tymi niezwykle czystymi, szarymi oczami i cicho dodał: „Jeśli zostaniesz… może przypomnisz sobie, jak to jest znowu iść powoli”.
Nie wiedziałem, co odpowiedzieć.
Ale jakoś tak się złożyło, że jeszcze przed końcem mojego pierwszego popołudnia z panem Walkerem poczułem, że coś we mnie zaczyna się budzić – coś, o czym wierzyłem, że odeszło na zawsze.
CZĘŚĆ 2
W ciągu następnych tygodni Ernest i ja znaleźliśmy spokojny rytm.
Każdego popołudnia parzyłem mu herbatę, przygotowywałem lekarstwa i czytałem na głos przy wysokich oknach biblioteki. A jednak on zawsze zadawał więcej pytań o moje życie niż ja o jego.
Pewnego deszczowego wtorku przyglądał mi się znad krawędzi swojej filiżanki.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
