Niezwykły śmiech.
Nie od pracowników rozmawiających przy swoich biurkach.
Dźwięk dochodził z prywatnej dzielnicy biurowej.
I znałem ten głos.
Beckett Shaw.
Podążyłem za dźwiękiem.
A gdy skręciłem za róg, niemal upuściłem teczkę z prezentacją, którą trzymałem w ręku.
Moja córka stała przed prywatnym gabinetem Becketta.
Trzymając Pana Guzika pod pachą.
Rozmawiam z moim szefem.
Człowiek, który rzadko pozwalał komukolwiek wejść w swoją przestrzeń osobistą.
Człowiek, którego harmonogram dnia był zaplanowany co do minuty.
Człowiek, który odrzucił niezliczoną ilość luźnych rozmów z pracownikami.
Teraz kucałem przed moją sześcioletnią córką.
A ona patrzyła na niego tak, jakby przeprowadzała z nim rozmowę kwalifikacyjną.
„Jesteś wysoki” – oznajmiła.
Beckett wyglądał na lekko zdezorientowanego.
„Powiedziano mi.”
Przechyliła głowę.
„Czy zawsze nosisz garnitury?”
Spojrzał na siebie.
“Zazwyczaj.”
“Dlaczego?”
To faktycznie go zatrzymało.
„Myślę, że tak jest, bo to część mojej pracy”.
Lila skinęła głową, jakby właśnie otrzymała ważną odpowiedź.
Następnie przyjrzała się jego twarzy.
„I masz ładne włosy.”
Kilku pracowników znajdujących się w pobliżu natychmiast odwróciło wzrok, starając się nie uśmiechać.
Beckett mrugnął.
„To coś nowego.”
Zakryłem twarz jedną ręką.
Chciałem zniknąć.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
