Chciałem, żeby podłoga pode mną się otworzyła.
Ale Lila nie skończyła.
Mocniej przytuliła pana Buttona.
Następnie wypowiedziała zdanie, które całkowicie odmieniło atmosferę na korytarzu.
„Jesteś za przystojny, żeby być sam. Powinieneś być moim tatą.”
Cisza.
Całkowita cisza.
Nie wiem, czy kiedykolwiek doświadczyłem chwili, w której czas zdawał się faktycznie zatrzymać.
Słyszała to każda osoba znajdująca się w pobliżu.
Wszyscy dokładnie zrozumieli, co powiedziała.
Moja twarz płonęła.
„Lila!”
Odwróciła się.
Jej wyraz twarzy natychmiast się rozjaśnił.
Cześć, mamo.
Potem się uśmiechnęła.
„Znalazłem przyjaciela.”
Spojrzałem na nią.
Następnie u Becketta.
A potem pracownicy udają, że nie słuchają.
Chciałem przeprosić.
Chciałem wyjaśnić.
Chciałem jakoś cofnąć ostatnie trzydzieści sekund.
Zamiast tego, wszystko co mogłem powiedzieć to:
„Panie Shaw, bardzo mi przykro.”
Beckett powoli wstał.
Na jego twarzy znów pojawił się profesjonalny wyraz twarzy, ale w jego oczach wciąż widziałem rozbawienie.
„Panno Ellison” – powiedział spokojnie – „pańska córka złożyła zaskakująco bezpośrednią propozycję”.
Zamknąłem oczy.
„Przepraszam. Ona zazwyczaj nie…”
„Ona zazwyczaj nie proponuje obcym ludziom poważnych zmian w życiu?”
Otworzyłem oczy.
“NIE.”
Lila spojrzała na nas.
„Dlaczego oboje zachowujecie się dziwnie?”
Ktoś za mną cicho kaszlnął.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
