Pierwszego ranka, gdy pełniłam funkcję dyrektor generalnej Grupo Montalvo, sekretarka mojego męża zmierzyła mnie wzrokiem od stóp do głów, wyciągnęła rękę w stronę windy dla kadry kierowniczej i powiedziała:
„Stażyści korzystają z windy służbowej.”
Nie miała pojęcia kim jestem.
I postanowiłem jej nie poprawiać.
Ponieważ w tym właśnie momencie coś o wiele ciekawszego przykuło moją uwagę.
Na jej nadgarstku znajdował się biały ceramiczny zegarek z limitowanej edycji.
Twarz otaczają małe diamenty.
Nad liczbą sześć widniał malutki srebrny półksiężyc.
Na świecie istniało tylko dziesięć takich zegarków.
Wiedziałam o tym, ponieważ osobiście wybrałam taki prezent urodzinowy dla mojej teściowej, Teresy.
Miesiąc wcześniej, gdy finalizowałam transakcję w Monterrey, zadzwoniłam do mojego męża, Alejandro Montalvo.
„Możesz to dla mnie podnieść? Twoja mama będzie zachwycona.”
„Zostaw to mnie” – powiedział.
Ten rzekomo rzadki prezent urodzinowy znalazł się na nadgarstku Camili Reyes.
Sekretarka Alejandro.
Jeszcze nie rozumiałem dlaczego.
Ale miałem to zrobić.
Tego ranka przybyłam do siedziby Grupo Montalvo w Santa Fe ubrana w prostą granatową sukienkę, płaskie buty i niemarkową torebkę.
Przez sześć lat większość mojej pracy miała miejsce poza miastem Meksyk.
Zakłady przemysłowe.
Lotniska.
Hotele.
Długie negocjacje.
Nieograniczona liczba miejsc projektów.
Nigdy nie przywiązywałem wagi do sposobu ubierania się, który mówiłby, ile zarabiam, albo jak ważny jest mój tytuł.
Camila najwyraźniej uważała, że wygląd jest najważniejszy.
Spojrzała na mnie niecierpliwie.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
